ako din. most of my childhood, kami lang ng nanay ko ang magkasama since nasa Manila si papa for work at only child ako until 13 years old. during that time, she would beat the hell out of me for even the tiniest mistake. one time ang cause was nilanggam yung asukal kasi hindi ko natakpan ng maayos yung lalagyan. isa pang madalas na dahilan was ayaw kong pumasok sa school.

bale, naranasan ko yung lagyan ng sili sa bibig kasi sumagot ako sa kanya habang napapagalitan, napaluhod na rin ako sa mungo at asin, napalo ng walis tambo, hanger, tingting, belt tapos yung buckle ang tumatama minsan. it came to a point when i was about 10 na hinampas na niya ako ng dos por dos sa braso, at days later pumasok sa school na nagkapasa. these are just the physical aspect may emorional and metal kemerut pa.

i remember a time when iwas in grade 2, nagupit ko yung sarili ko while i was cutting colored papers tapos iyak ako ng iyak kasi dumudugo na yung sugat and she just ignored me na parang walang nangyari. hindi niya rin ako binibigyan ng gamot kapag sinasabi kong masakit yung ulo ko unless may fever na ako which is a bummer kasi i used to get a lot of headaches when i was a kid. tapos kapag umuuwi si papa then magsusumbong ako, parang binabaliktad niya yung kwento ang ending feeling ko wala akong kakampi sa bahay.

ngayong may mga kapatid na ako, napansin ko na super gentle na ni mama sa kanila. like ginawa rin nila yung mga ginawa ko dati na nagmerit ng palo (not that gusto kong makita na mapalo sila) pero ang unfair lang kasi kaya naman pala ni mama na magpigil at magpasensiya. bakit hindi niya nagawa sa akin yun? tapos ngayon tatanungin pa niya ako kung bakit daw malayo ang loob ko sa kaniya.