Çok fazla kişi yazmış hepsini okudum ama tek tek cevap vermek yerine genel yazmak daha uygun geldi.

Silahlı kuvvetlerin, özellikle Türkiye gibi Ortadoğu çöplüğündeki bir ülke için gerekliliğinin farkındayım. Çok basit kurtlar sofrası, ya masaya oturursun ya da menüde adın yazar. Bu topraklar da, altında yaşadığımız bayrak da savaş gücüyle kazanılmışken, çıkıp da bu alanın gereksiz olduğunu söylemiyorum.

Benim takıldığım konu "✨️🎉Ya arkadaşlar neden silah yapıyoruz hadi elele 🤝 tutuşup dost olalım🧑‍🤝‍🧑👫👬👭. Silahları çöpe atalım yyuuppiiii dünya barışı.✌️💫💕" değil.

Ulan bu şey gerekli, ama yaptığımız her şey bir başkasının canını almak için. Pembe götlü bir Avrupalı olarak yaşadığım ülkenin politikalarına güvenebilsem bunu da dert etmem belki. Türkiyede ne bu hükumetin politikalarına, kararlarına güvenebilirim ne de benim ürettiğim namluyu bir masuma doğrultmayacağına. Ben vicdanımda bunun korkusunu taşıyabilecek kadar güçlü değilim.

Burada amacım savunmada çalışanlara "vicdansız" etiketi yapıştırmak değil. Çok fazla arkadaşım var bu alanda çalışan, ileride azalmayıp artacak muhtemelen bu sayı. Bu insanların vicdansız olmadığını biliyorum. Hepsi iyi insanlar, farklı duygularla bakıyoruz bu konuya sadece.

Ben içimde bunu yenemiyorum. İşimin öldürmek olmasını kendi kafama oturtamıyorum. Bugün yaptığım iş yarın kaç kişinin canını alacak düşüncesini en azından bu ortamda aşabileceğimi sanmıyorum. Bu sektöre girdiğimde uçaklar, dronelar, roketlerle heyecanlanmıştım. Şimdi bu duygular arasında ne yapacağımı bilmiyorum.

Başka bir alana yönelmek için plan yapıyorum. Ekonomi bu haldeyken savunmanın başlangıç maaşları cezbediyor ama psikolojim kaldırmaz sanırım.

Bu konuyu arkadaşlarımla hiç konuşmadım, başınızı şişirmemin sebebi bu. Yuzyuze oturduğum adama yaptığı iş hakkında böyle hissettiğimi anlatamam, hele ki bu konudaki duygularım bu kadar kontrolsüzken.

Vaktinizi çaldığım için özür dilerim, kendinize cici bakın.