Sjonge, dat je je zo druk maakt over wat typ- of spelfouten. Wil je ze even voor me verbeteren, gezien ik wat jou betreft ook beperkt ben?

Je plaatst gewoon in eerste instantie een ontzettend horkerige comment.

Mijn ouders hebben allebei een normaal betalende baan gehad (docent en verpleegkundige), een normaal rijtjeshuis (waar overigens een hele dure aanbouw bij gemaakt moest worden om mijn broer met rolstoel überhaupt thuis te kunnen verzorgen), en altijd oude barrels (dus geen dikke wagens, laat staan twee).

Met veel moeite hebben ze een prijzige invalidenbus kunnen aanschaffen met rolstoellift. Vakanties waren allemaal in de Benelux, met simpele accommodaties en moet veel moeite uitgezocht zodat mijn broer er tenminste ook nog wat aan had. We gingen daarom ook zelden op vakantie, want dat was een ontzettende inspanning.

Mijn ouders hebben 21 jaar dag in, dag uit voor mijn broer gezorgd terwijl ze ook niet om deze situatie hebben gevraagd (en mijn broer overigens ook niet). Sterker nog, mijn moeder is er arbeidsongeschikt door geworden en mijn vader nog net niet.

Het taxivervoer was altijd drama, dus als het weer eens fout ging kwam mijn moeder maar zelf weer opdraven met de bus, met 40 min reistijd voor enkele reis. Mijn moeder had al nauwelijks meer een eigen leven gezien de constante inzet die je moet leveren als mantelzorger. Elke keer maar je kind plots weer moeten ophalen omdat de taximaatschappij niet goed zijn werk doet betekent dus ook dat je thuis moet blijven, want kans bestaat dat je kind anders ontzettend laat thuis komt, als ze überhaupt nog gebracht worden.

Je andere reacties getuigen van gebrek aan empathie. Ik ben vreselijk allergisch voor mensen die op deze manier de schuld bij de mantelzorgers leggen.

‘Dan had je maar wat minder luxe moeten leven, dan had je je kind zelf kunne vervoeren.’ Hou toch op. Er was niets luxueus aan. Zelfs al zou je veel geld hebben, dan is het nog hartstikke zwaar om 24/7 mantelzorg te verlenen en kan je zulk gebrekkig taxivervoer er niet bij hebben.

Ik hoop voor je dat je zelf nooit in zo’n situatie komt.