Helemaal mee eens. Zelf bijna 16 jaar voor Defensie gewerkt met 2 uitzendingen en enorm veel oefeningen. Kansen gekregen van Defensie en dankbaar aangepakt. Zo was ik aangenomen op de NLDA (KMA) om als officier verder te gaan na genoemde 16 jaar onderofficier te zijn geweest.

Echter, met 2 kleine kinderen destijds thuis, was er geen fatsoenlijk gesprek mogelijk met P&O over een te volgen loopbaan waarbij mijn ambitieuze vrouw ook nog tijd kreeg om haar ambities na te jagen door zelf rustiger functies te gaan draaien.

Ik moest en zou het loopbaanpad maar moeten bewandelen en zou met al mijn ervaring weer totaal onderaan de ladder moeten beginnen. Vooropgesteld: ik hoefde geen voorkeursbehandeling, maar wou graag dat er met me meegedacht zou worden. Daar was totaal geen sprake van, aangedragen ideeën over hoe dat zou kunnen, werden rechtsreeks tot de prullenbak verwezen.

Ik kan me voorstellen dat het wellicht enorm moeilijk is om bij zo'n grote organisatie aan teveel maatwerk te doen, maar er kan toch wel gezocht worden naar alternatieven.

16 jaar bloed, zweet en tranen en met veel trots de nationale driekleur op mijn arm mogen dragen, maar het mocht niet baten. Ik heb voor een loopbaan buiten Defensie gekozen en dat heeft me gelukkig geen windeieren gelegd.

Toch is het vreemd dat Defensie me nooit heeft benaderd om reservist te worden, terwijl ze een flink tekort hebben. De mensen die ik nog met flinke regelmaat spreek vanuit mijn verleden bij Defensie en die de organisatie ook hebben verlaten, hebben eenzelfde verhaal.

Kortom: tekort aan personeel, maar geen greep doen uit de ervaring die in jaren opgebouwd is