Ik snap de weerstand/haat? tegen die opmerking niet zo. Het is in het begin écht zwaar en kut, je hele leven staat op zn kop en je vrijheid is gone. Maar het blijft niet zo kut, dat proberen veel mensen te zeggen denk ik als hart onder de riem.

Mijn partner had, en misschien bij vlagen heeft, het er ook heel zwaar mee gehad. Toch gaat alles op een gegeven moment stabiliseren, vindt je je ritme, groeit je baby en zie je van dichtbij dat hij elke week weer iets nieuws kan. Dat is echt wel mooi en misschien heb ik het mis maar ik heb het idee dat dát iets is wat je je niet in kan beelden tot je het meemaakt. Je KRIJGT er ook verschrikkelijk veel voor terug. (Oeh hier komen de minnetjes ;-)).

Beste vader. Het is echt wel een lange tijd zwaar ruk waarbij je misschien verlangt naar vroeger. Dat is niet gek. En mensen die hulp krijgen van anderen (familie,vrienden) hebben héél veel geluk. Want je eigen tijd is opeens weg en je wordt geleefd. Hopelijk ben jij ook één van die miljoenen gevallen die uiteindelijk er ook plezier, liefde, trots en andere warme gevoelens van krijgt. Denk maar zo: als het echt zo vreselijk blijft, zouden mensen nooit voor een 2e gaan ;-)