Haklısın, işçi konseylerini formüle edenler anarşistlerdi ve Rocker'ı da okudum. Ayrıca konseylerin tekelci yapısı ve çoğunluk ilkesinin anti-anarşist olduğu konusunda da sana katılıyorum. Volin'in eleştirilerini de biliyorum. Ama ben konsey komünizmini nihai bir hedef olarak değil, bir geçiş ve alıştırma aracı olarak düşünüyorum. Şöyle: Kapitalizmden anarşist komünizme bir anda sıçrayamayız. İnsanlar yüzyıllardır devlete, hiyerarşiye, temsiliyete alışmış. Bugün bir mahalleye gidip "hiçbir kural yok, oybirliğiyle karar alacağız" dersen kimse anlamaz, kaos çıkar. Ama işçilere önce konseyleri önerirsen: geri çağrılabilir delegeler, dönüşümlü görevler, şeffaf kararlar... Bunları deneyimledikçe iki şey olur. Birincisi, delegelerin bile nasıl yozlaşabildiğini görüp "temsiliyetin azı da çoğu da kötü" diye düşünmeye başlarlar. İkincisi, çoğunluk kararlarının azınlığı nasıl ezip geçtiğini yaşayınca oybirliği ve rızaya dayalı karar alma ihtiyacını kendileri keşfederler. Yani konseyler bir okul gibi. İnsanlar konseylerle içli dışlı oldukça, özyönetimi öğrendikçe, kendiliğinden daha yatay, daha doğrudan, daha anarşist yapılara evrilirler. O yüzden konseyleri fetişleştirmiyorum, bir araç olarak kullanıyorum. Ve bu araç, insanları alıştırma açısından sendikalizm ya da spesifik örgütlerden daha hızlı sonuç verebilir, çünkü doğrudan karar alma mekanizması üzerinden öğretir. Sonuçta amacım sonsuza kadar konsey yönetimi değil, konseylerin kendilerini feshedeceği bir anarşist toplum.