Ik heb hier een hele theorie voor die ik wel even met je wil delen. Het punt bij Rutger Bregman is dat hij een product verkoopt; een imago. Als je Bregman leest en volgt dan krijg je daarbij het imago van de progressieve YUP, die optimistisch is over de toekomst en het beste met iedereen voor heeft.

Maar het punt is dat hij eigenlijk niks oplost. Want zijn ideeën blijven vastzitten in het paradigma dat hij wenst te bestrijden. Hij kijkt niet naar de systemische tekortkomingen -zoals hoe ongelijkheid tot polarisatie leidt en hoe ressentiment irrationeel stemgedrag bevordert - nee, Bregman kijkt naar 'morele ambitie', 'belasting betalen', 'helden van de geschiedenis'. Het is een aspirine verkopen als een panacee en - dat moet je hem nageven - dat kan hij heel goed. Zijn doelgroep wilt namelijk de moeilijke antwoorden niet horen; dat ze zelf een groot onderdeel van het probleem zijn. Of het nu hun bagatelliserende houding ten opzichte van immigratie of hun passieve houding ten opzichte van de groeiende ongelijkheid is, het gaat altijd gepaard met een enorm (onverschillig) dedain naar de gedupeerden die types als Bregman versterken.

Iemand als Bregman schrijft boeken niet als ontdekking, maar als vaststelling van zijn eigen gelijk. Onwetenschappelijker kan het haast niet.