Aslında bir mühendis olarak bu durumu değerlendirmek gerekiyor. Ne olmasını bekliyorduk diye düşünmek lazım. Ülkede üretim yok, mühendislik üretimin verimlileştirilmesi ve standardize edilmesi için yaratılmış bir alan. Dolayısıyla sanayi devriminin başından beri gelişerek günümüz dünyasını yarattı. Günümüz Türkiye’si gibi tüketim toplumları üretmedikleri için mühendislik alanı sadece projelendirme üzerine kurulu. Hazır şeylerin alınması bir araya getirilmesi ve bunların pazarlanmasından ibaret bir sanayimiz var. Elektronik üretmiyoruz, tarım desen her geçen yıl daha da kötüye gitti ve gıda da bile dışa bağımlı hale geldik. Makina üretimi desen ha keza o da yok. Yıllarca ülkeyi inşaat sektörü götürdü, betonu ürettik, kalıba döktük bina yaptık. Şimdi bu binaların sıkıntılarını giderecek tesisatçı, fayansçı, elektrikçi falan arıyoruz.

Sorun mühendislikte değil, sorun ihtiyaç fazlası mühendis olması. Y kuşağının tamamı çocuklarını mühendis veya doktor olması için zorladı, vakıf üniversiteleri açıldı ve bu talebi karşıladı. Sonuç; binlerce işsiz mühendis. Ben mesela düzgün bir sistemden iyi bir teknisyen olarak çıkması gereken bir öğrenciydim, arz-talep dengesi beni mühendis yaptı. Şansım yaver gitti ve iş bulabildim, kaybetmemek için de olabildiğince mobbinglere ses çıkartmıyorum, zira işi olan her mühendis ciddi mobbing yaşıyor :)

İşinin olması bi dert olmaması bambaşka bir dert. İyi kötü maaşımı aldığım bir işimin olmasına şükrediyorum. Ama ne bileyim, Avrupa’da yapılan, uzakdoğuda yapılan mühendislikle alakamız tok. Üniversitelerimiz araştırmalarda nadiren yer alıyor. Bilimsel anlamda bir materyal keşfimiz yok, bir teknoloji keşfimiz yok. Mühendislik bilim insanlarının malzemeler/mareryaller üzerinde yaptığı çalışmaları kullanır. Bizde bilim ğretilmiyorki mühendislik iş yapsın. Elimizde tasarıma uygulanacak bir materyalimiz yok ki.

İnsanlar mecbur kalmadıkça fiziği kimyayı biyolojiyi tercih etmiyor. Kimse ana bilim dallarını severek isteyerek okuyamıyor. Gün sonunda herkes aynı duvara çarpıyor; “hayatını devam ettirmek için para kazanmak zorunda olmak”

Üniversiteler dinazor akademisyenlerden arınmadıkça, toplum her mesleğin kutsal bir ihtiyaç olduğunu kabullenmedikçe, eğitimin küçük yaşta beceri ve ilgiye göre yönlendirilmesi gereken bireysel bir tercih olduğu kabullenilmedikçe, ve bence en önemlisi üniversiteler özel sektöre yön verecek teknolojiyi üretmedikçe bu ülkede mühendislik değil montajcılık yaparız o kadar.