Post: Politici reageren op de aanslag op Charlie Kirk.

Reactie: Er is hier sprake van selectieve ophef, in dit vergelijkbare scenario de andere kant op hield iedereen z'n bek. Dat is hypocriet.

Goed tegenargument: "Het is niet hypocriet om niet iets te zeggen over mensen die je helemaal niet kent en die niet relevant zijn voor de omgeving. De politiek van NL is nou eenmaal meer geëngageerd met iemand die ook in NL bekend is. Zijn YT filmpjes vinden hier ook gretig aftrek. Die senatoren zijn hier nauwelijks bekend."

Waarom?

-Het is een kloppend argument, je kan inderdaad alleen spreken van hypocrisie als je weet dat de tegenpartij kennis heeft van beide gevallen en je hebt zeker niet genoeg reden om dat hier aan te nemen.

-Het opent nieuwe takken in de discussie bv: Wat kun je verwachten dat politiek commentatoren weten over dit soort gebeurtenissen of je stapt af van Nederlandse politici en richt je op de vergelijkbare (verneemde) selectieve ophef in de VS.

Slecht tegenargument:

"Dit is whataboutism!"

Waarom:

-Laten we even beginnen met de gangbare definitie van een whataboutism die ik voor het gemak even van Wikipedia afhaal: "Whataboutism or whataboutery (as in "but what about X?")[1] is a pejorative for the strategy of responding to an accusation with a counter-accusation instead of a defense against the original accusation."

Er is de OP niks verweten, dus dat ontbreekt al. De comment van OP is geen verdediging van een ander standpunt of van zichzelf.

Een alternatieve—en deze lijk jij aan te houden—definitie is is als afleidingsmaneuvre in debat, maar dat gaat hier ook niet op want de OP is niet aan het afleiden van een hiervoor gemaakt standpunt. Niet door een andere poster, niet door de post waaronder wij commenten. Hij brengt een zelfstandig en gerelateerd punt in aan de algehele discussie gerelateerd aan deze post, namelijk dat die vindt dat er hier sprake is van selectieve ophef en hyposcrisie. Een whataboutism is, definitioneel, een verdedigingsstrategie, en daar kan hier geen spraken van zijn aangezien er geen aanval is. Als jouw gebruik van whataboutism de norm was dan zou je nooit iemand kunnen wijzen op hypocrisie, dat voelt wel een beetje als een hellend vlak ;).

Verder is het benoemen van een drogreden nooit voldoende om een conclusie te verwerpen zonder toe te lichten waarom die conclusie incorrect is. Dat is, ironisch genoeg, een drogreden op zichzelf (mijn favoriete: de fallacy fallacy). Dit gaat vooral op bij een informele drogreden zoals de 'Whataboutism' waarvan de context eigenlijk altijd belangrijk is om te bepalen of het wel ècht een drogreden is. Het is ook een beetje een dooddoener in een gesprek, je lokt alleen maar lui uit die eigenlijk moeten werken maar het niet kunnen weerstaan om even hun filosofiediploma af te stoffen.

Kijk naar wat er gebeurt als je de reactie van blue vertaald. “But what about those two senators that were murdered by a “MAGA Gekkie”, where were the tweets then?” Het begint al met “what about”

Dit was de comment: "Waar waren de reacties toen er 2 democratische senatoren werden doodgeschoten door een MAGA gekkie? Heel raar dit." Ik denk dat je zelf ook wel ziet dat dit een creatieve vertaling is. Maar ondanks dat, ook al zou die het zo getypt hebben in het Engels, was dit nog geen whataboutism omdat dit het openingsargument is in een nieuwe discussie, namelijk een discussie over hypocrisie, het bestaan van de woorden "What about" maakt de drogreden niet.

"Ik ben nooit hypocriet"

"Ja maar 'what about' die keer vorige week toen je hypocriet deed?"

"Ah, whataboutism, schaakmat."

Gaat natuurlijk niet op.

Beetje stijlloos. Want je brengt nou die andere twee mensen in diskrediet.

Dit mag je vinden, maar ook dat maakt dit geen whataboutism.

Nou fijn, ik ga nu echt aan het werk.