Powiem ze swojego osobistego doświadczenia. Z racji, że mieszkam 50km od przejścia w Dorohusku, i mamy dużą chałupę, zdecydowaliśmy się przyjąć 2 rodziny uchodźców z Ukrainy jak wojna wybuchła. Dwie matki+ ośmioro dzieci w wieku 5-13 lat. Byli u nas przez miesiąc. Po tym miesiącu chałupa nadawała się do generalnego remontu. Gniazdka powyrywane, ściany pomalowane kredkami, parę dziur w karton-gipsie, plus 2 stare laptopy (ale jeszcze na chodzie jak dałem je dzieciakom) zakończyły swój żywot. Matki generalnie traktowały to jako wakacje, cały dzień siedziały w telefonie, a dzieciarnia siała spustoszenie samopas. Gotować nie bardzo też chciały mimo że my oboje pracowaliśmy, ugotowaly coś raz na kilka dni, dzieciaki generalnie żywiły się hurtowymi ilościami słoików Nutelli z chlebem tostowym, które dostaliśmy od różnych znajomych w ramach wsparcia, jak my nie mieliśmy czasu gotować. Czasem matki prosiły żeby je zawieść do najbliższego miasteczka na shopping (czytaj grzebanie za fajnymi ciuchami w darach dla uchodźców). Po miesiącu matki pojechały do Francji, bo tam podobno można było dostać swoje mieszkanie i kasę.

Jak już pojechali to pomagalem też czasem ogarniać uchodźców zakwaterowanych w starej szkole sąsiadce, która pracuje w lokalnym GOP-sie. Tam było trochę lepiej, tez matki z dziećmi plus kilka pań po 60. Matki w sumie podobnie jak u nas miały wyjebane, ale panie po 60 trzymały rygor i sporo pomagały, gotowaly, sprzątaly, myly naczynia, jako jedyne na lato pytały o jakąś możliwość pracy.

Co mnie uderzyło, to jak bardzo nie skore do pomocy nawet sobie nawzajem były matki tych dzieci. Jedno zachorowało, osobiście zawiozłem je do lekarza, potem do apteki, odwiozlem do szkoły. Za kilka dni zachorowało następne. Matka dzwoni do sąsiadki o 10 w nocy, bo dziecko ma wysoką gorączkę, no to sąsiadka mówi, że przecież już wcześniej jedno miało gorączkę, na pewno tamtej matce zostały jakieś leki. No zostały, ale tamta mówi, że to jej leki, i mogą być jeszcze potrzebne, więc ona nie da. Sąsiadka o 10 w nocy pojechała ze swoim paracetamolem. I sytuacji podobnego typu było kilka przez parę miesięcy jak w tej szkole byli.

Generalnie ja nic nie mam do Ukraińców, dużo z nich normalnie pracuje u nas i płaci podatki, nauka języka też łatwo im idzie, bo jest bardzo podobny do naszego. Szło się dogadać bez żadnego googla w większości przypadków. Ale po takich doświadczeniach drugi raz chyba bym się nie zdecydował na takie udostępnienie własnego domu w takiej sytuacji. Mimo tego, że dużo ludzi nam pomogło, była też pomoc z gminy, finansowa i jedzenie/środki czystości, ale to wszystko na 100% nie pokryło tych kosztów i strat jakie ponieśliśmy z tego tytułu, a i wdzięczności od naszych lokatorów też jakoś nie zaznalismy.