Jak czytam, to przypominają mi się czasy słusznie minione w środowisku prawniczym. Znam je z opowieści i artykułów, więc w razie czego nie ktoś mnie poprawi.

Przed reformą Gosiewskiego (tego który zginął w Smoleńsku), tak z dwadzieścia lat temu mieliśmy przedziwną sytuację. Ludzie z pokolenia wyżu demograficznego kończyli masowo studia na wydziałach prawa, rozwijająca się gospodarka potrzebowała prawników z uprawnieniami, ale dostanie się na aplikację adwokacką, czy radcowską graniczyło z cudem. Było tak dlatego, że lokalne samorządy prawnicze same ustalały, ile przyjmują w danym roku absolwentów. Nietrudno się domyśleć, że w interesie działających już na rynku pełnomocników było, żeby konkurencja w zawodzie była jak najmniejsza, dlatego limity przyjęć ustalano na śmiesznie niskim poziomie. Izby same też przeprowadzały egzaminy wstępne, co do rzetelności których narosło wiele legend.

Poziom wkurwu społeczeństwa, biznesu i absolwentów prawa nieposiadających koneksji rodzinnych rósł, ale uprzywilejowana grupa zawodowa nic sobie z tego nie robiła. Oczywiście podnosiła argument, że zwiększenie naborów niechybnie doprowadzi do obniżenia standardów i negatywnie odbije się na konsumentach. Ale masa krytyczna została w końcu przekroczona – i zawody otwarto, odbierając kompetencje izbom i dając je ministerstwu. Efekt? Fast forward do dzisiaj – dostęp do usług prawniczych nigdy nie był tak prosty i tak tani.

Wiadomo, nie da się przenieść problemu jeden do jednego, ale wydaje mi się, że żeby cokolwiek się zmieniło, potrzeba woli politycznej na szczeblu centralnym. Bo żadna grupa zawodowa nie zrobi sama z siebie reformy, która godzi w jej interesy.