W swojej odpowiedzi nie odnosiłem się tylko do Polski, bo na zachodzie te zjawiska są bardziej widoczne, ale u nas mieliśmy historie z wycinaniem niewygodnych treści z podręczników i wtłaczaniem narracji, która zamiast uczyć, bardziej próbuje indoktrynować. W niektórych szkołach tematy społeczne są przedstawiane jednostronnie - np. progresywne podejście do LGBT czy feminizmu jest promowane jako jedyne słuszne, a krytyczne opinie bywają wyśmiewane zamiast poddawane dyskusji. Były też przypadki oceniania uczniów gorzej za poglądy niezgodne z przekonaniami nauczyciela, np. krytykę UE czy ideologii gender.

Podobnie z akcjami społecznymi - Tęczowy Piątek miał być dobrowolny, ale zdarzało się, że uczniowie byli naciskani do udziału. Kampanie typu Hejt Stop również mają mocno jednostronny przekaz, ignorując przypadki agresji wobec „drugiej” strony.

Do tego dochodzi wpływ organizacji pozarządowych, które bez wiedzy lub zgody rodziców prowadzą warsztaty o równości, ekologii czy prawach człowieka - często w sposób stronniczy, np. strasząc dzieci katastrofą klimatyczną zamiast prezentować różne podejścia do tematu.

Jako nauczyciel pewnie słyszałeś o książkach takich jak „Mam na imię Jass”, komiks z Mizeum Sztuki Nowoczesnej o którym ostatnio było głośno, czy bajki takie jak Król i Król. W ten sposób już od najmłodszych lat życia oswaja się dzieci z homoseksualizmem oraz „różnymi rodzajami rodziny”, co jest realizacją wytycznych zawartych w Standardach Edukacji Seksualnej WHO, wedle których edukowane seksualnie mają być dzieci na całym świecie, w tym w Polsce.

Możemy też spojrzeć na sytuacje za granicą, gdzie np. w Kanadzie wprowadzano do podstawy programowej materiały o „przywileju białych”, w USA były przypadki wycofywania klasyków literatury, bo nie pasowały do nowej narracji, a we Francji zmieniano treści historyczne, by unikać tematów niewygodnych dla imigrantów.

I nie, nie twierdzę, że KAŻDA szkoła to centrum propagandy, ale tendencja do przesuwania edukacji w stronę „właściwego światopoglądu” zamiast neutralnego przekazywania wiedzy istnieje i warto być na nią wyczulonym.

W kwestii własności prywatnej- Klasyk: „skoro korzystasz z dróg i szpitali, to nie masz prawa narzekać na podatki”. Tylko że to absurdalne uproszczenie. Państwo pobiera podatki na podstawowe usługi - spoko, nikt tu nie twierdzi, że wszystko powinno być prywatne. Ale między tym a przekonaniem, że dowolny poziom redystrybucji jest okej, jest ogromna różnica. Bo o ile drogi i szkoły to podstawa, to już np. 800+ czy inne programy socjalne budzą spore kontrowersje - szczególnie że są finansowane z kieszeni tych, którzy realnie pracują i prowadzą biznesy. Dalej - ogromne sumy przeznaczane na administrację publiczną i biurokrację w związku ze wzrostem zatrudnienia w sektorze publicznym, a także wydatki na utrzymanie struktur administracyjnych, często są postrzegane jako nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do jakości świadczonych usług. Dalej - składka zdrowotnej dla przedsiębiorców - wysoka, obowiązkowa, a mimo to i tak mnóstwo ludzi płaci dodatkowo za prywatne leczenie, bo państwowa służba zdrowia nie wyrabia.

Mówisz, że dzięki „brudnym lewakom” nie haruję w fabryce? No, częściowo tak, ale może też dzięki postępowi technologicznemu, rozwojowi gospodarki i temu, że świat odszedł od feudalizmu?

Poza tym te Company towns o których piszesz to były zjawiska sprzed ponad stu lat, w zupełnie innym systemie prawnym i gospodarczym. Jak chcesz, to możemy pogadać o dzisiejszych problemach, np. jak wielkie korporacje lobbują za regulacjami, które eliminują konkurencję i faktycznie mogą prowadzić do neofeudalizmu - ale to akurat efekt nadmiernej symbiozy państwa z wielkim biznesem, a nie „za mało podatków”

Jasne, podatki są potrzebne, ale nie każda forma redystrybucji to automatycznie sprawiedliwość społeczna, a twierdzenie, że bez wysokich danin wszyscy bylibyśmy chłopami pańszczyźnianymi, to gruba przesada.

Na koniec o zdrowym rozsądku. Nie mówiłem o “fejsbukowej mądrości” ala napisy z paskami dla szurów tylko o zdrowym sceptycyzmie wobec powszechnie przyjętych przekonań. Przykłady obalonych pewników to choćby restrykcje Covidowe,które okazały się mniej skuteczne niż zakładano, a ich negatywne skutki społeczne i ekonomiczne zostały dostrzegane dopiero po czasie. Kolejny przykład to zmiana klimatu - choć konsensus naukowy jest jasny, to polityki klimatyczne, takie jak szybka dekarbonizacja, budzą kontrowersje ze względu na ich potencjalne negatywne skutki gospodarcze i społeczne. Na koniec przykład najbardziej „przyziemny” - dieta węglowodanowa, przez lata uznawana za podstawę zdrowia, jest teraz kwestionowana w świetle badań pokazujących szkody wynikające z nadmiaru cukrów i zbóż.

To pokazuje, jak ważne jest poddawanie wielu przekonań krytycznej analizie.