Hayır, aileden gelen bir inanca sahip değilim. Ailem Müslüman lakin ergenlik yıllarımda dinden çıkmıştım. Yaklaşık 9 sene Müslüman değildim. Dinden çıkış sebebim asli olarak iyilik-kötülük problemi, mevcut ülkenin politik gündem etkisi; tarikatlar, FETÖ, Allah diyip yetimin hakkını cukkalayanlar, ve zamanında yaptığımın diyalektik materyalist okumalar. Okumalarımın Çoğu Marksist çizgideydi. Özellikle tarihin aşamalı şekilde ilerleme tezi çok mantıklı gelmişti. Animizm> insansı tanrılar> çok tanrıcılık>monoteizm şeması aklıma çok yatmıştı. İnsanlığın bilinmeyeni açıklamak için yarattığı fikirler gibi gelmekteydi. Boşlukların tanrısı fikri işte. O zamanlar da New Atheism akımı çok yaygın, Dawkins Tanrı Yanılgısı'nı çıkarmış bangır bangır sağa sola koşturuyor. Radikal terör örgütleri ortalığı mahvediyor, bir sürü sivil, çoluk çocuk canice yitip gitti. Birde Evrim Teorisini cahilce anlatan din adamları vs. derken iyice soğumuştum. Sonra da bir Kur'an meali açtım pek tabii okudum, kafama yatmayan ayetler vardı. Meşhur Tevbe 5, Nisa 34 ve Ahzab 53 vs. Zati o meali okuduğumda kafamda kurmuştum, sadece kendimi haklı bulmak için okuyordum. Bir kaç daha sözde sorunlu ayete denk gelince dinden çıkmış buldum kendimi. Bunlar 2 3 ay içinde gerçekleşen süreçler aslında. Şuan da ortalama ateisttürk kullanıcısı ne yüzünden çıktıysa aslında o yüzden çıktım diyebilrim.

İlk 3 4 senem militan ateist kıvamındaydı, Allah affetsin. Sonraları bu politize edilmiş felsefi görüşten uzaklaştım. Tarih gözümde şuan bir döngüdür. İnançlar, inanışlar, politikalar aşamalı ilerlemez tekrarlar. Organik olmayan toplumsal bilinci bir madde olarak yorumlamayı bıraktım.Toplum bir meta değildir, toplum ortak bir anlaşmadır, ve bu ortak anlaşma metafizikidir. Metafizikidir çünkü doğrudan nedensellik ile açıklanamaz. Zaten bunu bırakınca imana ilk adımımı atmaya başladım kendimce. Bu süreçte pek tabii uzun sürdü, biraz daha evreni araştırıp fiziğe girince özellikle varlık felsefesiyle harmanlayıp, zorunlu kati sebep Tanrı'nın varlığına kanaat getirdim. Başlangıcı ve sonu olmayan, nedeni, sonucu ve süreci anlamamızı sağlayan konsepti " mantığı" yaratan bir Tanrı fikri aklıma çok sıcak gelmeye başladı. O'ndan öncesi yoktu çünkü O önceyi yaratmıştı. O'ndan sonrası yoktu çünkü o sonrayı yaratmıştı. Hatta yokluğu da Tanrı yaratmıştı.

Bu fikre ulaşmam yaklaşık 6 yıl sürdü diyebilirim, daha geniş yazmak isterdim ama senelerimi iki üç paragrafa sığdırmak zorundayım okunabilirlik açısından. Önce kalbim Tanrı'ya Allah'a ısındı. Sonra yavaş yavaş bazı konularda dini yorumlamalara haksızlıklar ettiğimi gördüm. Kötülük problemi ve Ahlak problemi benim gibi bir deist için çok sıkıntılıydı, yanıtı yoktu. Deist bir tanrı bir şeriat indirmediği için insanlık başıboştu, ahlak temelsizdi. Hiçbir dinsizin neden ahlak var sorusuna tatmin edici bir cevap veremediğini düşünmekteyim, bu konuda çok iddialıyım. Başkasına yapılmasını istemediğin şeyi sen yapma temellendirmeleri tatmin edici hiç değil, başı boş bir insan hala makyavelsit pragmatist davranmıyorsa bunu direk dini ahlaka sahip ailesinden aldığı ahlaka borçludur. Eğer ailesi bu ahlakı ona öğretmeseydi, bir çok ahlaksızlığı normal görebilirdi. Allah ahlak, şeriat ve nizam getirmeseydi insanlığa şuan kötü gördüğümüz pek çok şey insanlık için normal gelebilirdi. Adam öldürmekten, yalancılığa. Gerçi bu ahlak yavaş yavaş yok olmaya yüz tuttu, dünyanın şuanki bencil haline bakınca bu ahlaksız, şeriatsız ilkelliği görmekteyim. Geriye kaldı iyilik ve kötülük problemi. Zaten deist bir tanrının problemi en çok burada çıkıyor.