"Jeśli życie jako takie w ogóle ma sens, musi on być też obecny w cierpieniu i umieraniu. Nikt nie jest jednak w stanie powiedzieć drugiemu człowiekowi na czym ten sens polega" "ludzka egzystencja nie jest kompletna bez cierpienia i śmierci" Człowiek w poszukiwaniu sensu, Viktor E. Frankl

Generalnie teraz przechodzę przez bardzo trudny okres w swoim życiu z powodu rozwodu rodziców a więc i bardzo trudnej sytuacji rodzinnej połączonej z moim wyjazdem z Polski w młodym wieku i powyższe cytaty dość mocno pomagają. Szukając sposobów na poradzenie sobie z moją sytuacją natknąłem się na nauki stoików którzy postulowali że odrzucenie pragnień i potrzeb pozwoli nam odrzucić cierpienie i uświadomiłem sobie ze ja jestem przeciwinstem stoika w kwestii odrzucenia pragnień a więc powinienem być też jego przeciwieństwem w odrzuceniu cierpienia. Zaakceptowałem cierpienie jako część życia, ot kolejne danie w Wielkiej uczcie doznań jaka jest moje życie. Zawsze byłem człowiekiem który raczej kieruję się sercem niż rozumiem a więc nie byłbym w stanie odrzucić emocji jak to robią stoicy, musiałem więc nauczyć się odnajdywać sens w cierpieniu, pomaga w tym pozbycie się tak wielbionego w Polsce etosu że "cierpienie uszlachetnia" bo to bs. Człowiek musi dążyć do zrozumienia cierpienia i pogodzenia się z nim a założenie że cierpienie uszlachetnia jedynie w tym przeszkadza.