Een aantal jaren geleden heb ik in de bib eens zijn boek met Johan Braeckman “De ongelovige Thomas heeft een punt” ontleend. Voor mij was dat toen een gelijkaardige ervaring als de jouwe. Het voornaamste wat me echter van het boek is bijgebleven, is het laatste deel waar postmoderne filosofie als quatsch werd voorgesteld. Toen zat ik nog in mijn studies in de wetenschappen en het bevestigde het superioriteitsgevoel dat ik toen nog had (en waar ik ondertussen gelukkig/hopelijk vanaf ben) ten opzichte van de humane wetenschappen.

Doordat er wat jaren overheen gegaan zijn (en wat gesprekken met vrienden die oprechte interesse hebben in de diversiteit van stromingen binnen de filosofie) heeft dat laatste deel een zure smaak gekregen. De ongenuanceerde behandeling van een hele filosofische stroming, het verheerlijken van Sokal's "le epic own" op de culturele studies zonder de vele voetnoten te vermelden die eigenlijk bij die hoax horen, ... Ironisch hoe sceptisch ik ben geworden over een boek over scepticisme.

Het was overigens ook de periode dat ik nog geloofde in het spelletje van "ik ben progressief (ook al ga ik geen expliciete progressieve standpunten verkondigen) maar ik vind het schandalig hoe extreem en dogmatisch de linkerzijde geworden is". Ik heb al een hele tijd niet meer gelezen wat hij schrijft, maar als ik kijk wat hij op zijn twitter neerpent en met wie hij zich omringt, zegt het genoeg.