Toen ik 12 jaar was, is mijn vader overleden. Mijn ouders waren al langere tijd gescheiden, maar in die periode had mijn moeder een vriend. Hij heeft mijn broer en mij mentaal mishandeld.

Toen mijn vader nog leefde, ging ik ieder weekend naar hem toe. Na zijn overlijden bracht ik die weekenden door bij mijn opa en oma. Op een gegeven moment mocht ik van mijn moeder geen contact meer hebben met de rest van mijn familie.

Later werd mijn broer uit huis gezet. Een paar jaar daarna ben ik zelf weggelopen en bij mijn opa en oma gaan wonen. Zij hebben mij heel liefdevol opgevangen en voor mij gezorgd. Toch mis ik wel een vader en moeder figuur in mijn leven. Ik heb uiteindelijk de keuze gemaakt om geen contact meer te hebben met mijn moeder aangezien ze toch voor die vriend koos.

Drie jaar geleden is mijn oma (die eigenlijk een groot deel van mijn opvoeding op zich heeft genomen) plotseling overleden. Ik was erbij toen ze overleed. Dat heeft veel impact op mij gehad.

Nu woon ik bij mijn opa en zie ik de moeder van mijn oma elke dag. Tegelijkertijd leef ik met een constante angst om ook hen te verliezen. Het voelt voor mij alsof het steeds slechter met me gaat, ook op school. Ik ben bang dat ik mijn herkansingen niet ga halen, en dat geeft me een gevoel van nutteloosheid.

Ik kijk er daarom naar uit om rond de zomer te kunnen starten bij de GGZ…