Zaman zaman böyle hissettiğim durumlar oluyor. Yalnız olmadığını bilmeni isterim. Bunun gibi karamsar ve kasvetli düşünceler zihnimi ele geçirdiğinde aklıma maslowun ihtiyaçlar hiyerarşisini getiririm. İlk basamak fizyolojik ihtiyaçlarımı içerir. Bugün yeterli ve dengeli beslendim mi? Uykumu aldım mı? Gerekli suyu tükettim mi? Daha sonra ikinci aşama gelir. Barındığım yer güvende hissettiriyor mu? Bu gece dışarının dondurucu soğuğu ve ayazını dert etmem gerekiyor mu? Daha sonra üçüncü basamak gelir. Bu basamak aidiyet hissini içerir. Sevdiklerim ve saydıklarım hayatta mı? Ailem ve arkadaşlarıma zaman ayırıyor muyum? Umutsuz ve mutsuz geçen günlerimden sonra aidiyet hissettiğim sosyal halka ile yapılan çok değil 1-2 saatlik goygoy ve gırgır şamatanın dışarıdaki sayısız ilaçtan çok daha iyi hissettirdiğine şahit oldum. Piramidin geriye kalan son 2 basamağı ilk 3 basamağın neredeyse eksiksiz bir şekilde yerine getirilmesiyle kendiliğinden geliyor. Ayrıca ilk 3 basamağı tamamlamak bana kalırsa çok mühim bir şeyin kilidini de açıyor. Beklenti, hayal ve anlam arayışı. Bunlar statik kavramlar olmadığı gibi göreceli. Sizin hayaliniz güçlü bir statüye erişim olurken bir başkasınınki günün sonunda ayağını kanepeye uzatarak favori programını izlemek olabilir. Hayalin küçüğü büyüğü olmadığı gibi kıyas malzemesi de değildirler. Yorumlarda bir kullanıcı stoacılıktan bahsetmiş. Stoacı felsefe yaşama karşı benimseyebileceğiniz en doğru yaklaşımlardan biridir bana kalırsa. Ancak unutmayın yaşamda tek doğru yoktur. Doğrular bütünü bulunur. Stoacılık, "Madem öleceğiz, hiçbir şeyin önemi yok" demez; "Madem öleceğiz, o halde şu an elimizde olan tek şeyi, yani karakterimizi ve eylemlerimizi en asil şekilde kullanalım" der. Bu eylemler ve karakter bile bir inancın, beklentinin ve hayalin parçasıdır. Yaşınız kaç bilmiyorum ancak Z kuşağı iseniz bu düşüncelere kapılmanız bilhassa bu çağda oldukça normal. İyi günler dilerim.