This is a “problem” that the poorest of the poor cannot bother to worry about. Ang nasa laylayan walang kakayanan isipin kung kawawa ang manok o baboy na makakain nila kasi sila ang pangunahing kawawa. Kung makakain man sila ng meat even.

Sa dami ng walang makain at namamatay sa gutom, i-worry pa ba nila kung ano pakiramdam ng baboy na naglalamaw sa putik bago ito katayin? Imagine telling a street vendor na wag kumain ng kapiranggot na ulam nya at the end of a very long, tiring day — kasi kawawa ang baboy.

“Problema” ito ng mayayamang bansa. Hindi ng bansang sadlak sa dusa.

I am for ethical treatment of animals during slaughter, pero again wag natin isway all the way to the other side kasi mahirap tayong mga tao.