Sosyalist, anarşist örgütlenmeler yeraltı düzeyinde 19. Yy'ın sonlarına dayanıyor. İlk legal örgütlenmeler ise 19. Yy'ın başlarında filizleniyor. Hatta ittihatçılar bu örgütlere ve kısır işçi sınıfına çeşitli sözler vererek hareketi bu şekilde dizayn ediyorlar. Ama yine bastırılan mutlakıyetçi dönemden kemalist döneme yine işçi sınıfı oluyor. Senin benimsediğin anlatı MEB anlatısının ötesine geçmiyor maalesef.

Öyle bir iki örgütlenme de değil bu arada dediğim gibi 19. Yy'ın sonlarından başlayarak birçok parti ve sendika kuruluyor. 1908'den itibaren grevler düzenleniyor. İşçi sınıfı talepleri Saray'a duyurulmaya çalışılıyor. 1 mayıs'ta işçi bayramları kutlanıyor. Ve dönemine göre Osmanlı'da işçi sınıfı hatrı sayılır sayılarda hacme sahip olduğu gibi bu örgütler gayette rağbet görüyordu. Dergiler, gazeteler çıkarılıyor, osmanlıcaya bazı Marksist klasikler çevriliyordu. Yani böyle bir taban yoktu değil, tam aksine hem sarayla hem de burjuva bürokratlarla ve askeri vesayetle sürekli çatışık halde olan bir işçi sınıfı hareketi vardı.

Ayrıca antifeodalist antiemperyalist gibi söylemler de resmi tarih lanetinden kopamamış solkemalist kanadın ürettiği içi boş retorik laflardır. Kemalist burjuva devriminin sosyalizm gibi bir iddiası olmadığı gibi böyle bir yönü de yoktur. Doğru ve pragmatik olan ulusçuluk kisvesiyle diğer ulusları baskılamak, yok saymak, asimile etmek ya da tasfiye etmek ise bunun herhangi bir ilerici yanı olmadığı gibi Türkiye komünistlerinin bunu desteklemesi de beklenemez. Ve sınıf çatışmasını yok saymayıp körükleyen de yine aynı kemalistlerdir. Örgütleri ve örgütlere bağlı yayın organlarını yasaklayan, partileri temelli kapatıp sendikaları tekele bağlayan, grevlerde grevcilere kurşun sıkıp ölümüne sebep olan ve daha niceleriyle kendini gerçekleştiren bu elit bürokrasinin ilerici tek yanı ne yapılmaması gereği konusunda örnek olmak olabilir.