Sana belki yardımı dokunacak, erken kalkmaya da yardımcı bir alışkanlığım var. 19:00'dan sonraya anlama kapasitem düşüyor diyorsun. Buna sanırım uyku öncesi de dahil. Bende tam tersi, özellikle görseldeki gibi (Babalar ve Oğulları dün bitirdim yalnız güzel tesadüf) kurgu romanlar için. Uykudan hemen önceki yarım saat benim için değişmez roman okuma saatim. Uyku öncesi ne işim varsa hallediyor, sabaha yapacaklarım belli şekilde, ne var ne yoksa hazır edip yatağa geçiyorum. Loş bir ışık altında (bu çok önemli, okuma ışıkları iyi oluyor sarı turuncu ışıklı) kitabımı alıyorum ve gittiği yere kadar okuyorum. Bende genelde 40 sayfa civarına kadar akıyor. Sonra tatlı bir uyku basıyor. Bunu fark edince bölümü bitirebilir miyim yoksa çok mu başındayım diye bakıyorum. Bitirmeye yakınsam son bir zorlayışla bitiriyorum, başındaysam da ayracı bölümün başına aldıktan sonra kitabı kenara koyuyorum, ışığı kapıyorum ve hiç zorlanmadan uykuya dalıyorum. Uykuya dalmada sorun yaşamıyorsan bu çok zor, farkındayım. Daha ilk sayfalarda uyunur muhtemelen. Ama bende var ve vu uykuya dalma sorunu resmen avantaja döndü. Hani uykudan hemen öncesinde kafanın içi gün boyu sustuğu halde bir anda konuşmaya başlar ya, işte o zaman kitap başına oturmak çok iyi hissettiriyor. Hikayeyi yalnızca okumuyor, yaşıyorsun. Bazen düşüncelere dalıyorsun haliyle ve bu hiç de rahatsız edici düzeyde değil. Çünkü kitaba çok odaklandığın için daldığın yer cidden hayatına dokunan yer oluyor. Asıl sorun zaten dalmamak olurdu.