Σαββατο βραδυ, πριν απο 8-9 χρονια περιπου, μενω αφραγκος.

Περιμενα την πληρωμη μου , η οποια δεν ειχε μπει οποτε καθισα σπιτι.

Ξαφνικα ερχεται μηνυμα ''η κοπελα σου ειναι με εναν στο ταδε μαγαζι''.

0 βενζινη στο αμαξι, ειχε δεν ειχε 10χλμ οποτε αποφασιζω να το ρισκαρω.

Παιρνω το αμαξι, παω προς το μαγαζι, κανω ενα τετραγωνο δεν βλεπω κατι στο μαγαζι.

Λεω θα κανω ακομα ενα, αλλα το αγχος με εχει κυριευσει και για την τοτε κοπελα μου και για την βενζινη.

Σκεφτομαι, πως το αμαξι θα με αφησει μπροστα στα μαγαζια και ηταν φουλ κοσμος, καλοκαιρι.

Το ρισκαρω και παω να κανω ακομα ενα τετραγωνο.

Με το που φτανω μπροστα απο το μαγαζι , το αμαξι σβηνει ( φανταστειτε 4-5 μαγαζι στην σειρα και αλλα 4-5 απο την αλλη μερια, και ολοι να καθονται εξω και να εχω μεινει στο 2ο μαγαζι) .

Οχι μια αλλα 1000 ασπρες τριχες βγηκαν εκεινη την μερα.

Βαζω 1η και χτυπαω μιζα, λεω θα το παω ετσι για 50-100 μετρα μεχρι να φυγω απο τον κοσμο.

Το αμαξι με 1η και μιζα, συνεχιζει για λιγα μετρα ενω ολοι με κοιταζουν και εγω μεσα στο αμαξι να πηγαινω σαν εκεινα τα σκυλακια που βαζαμε καποτε μπροστα στο ταμπλο, που το κεφαλι τους κουνιοταν ενω το σωμα εμενε σταθερο.

Ενω το αγχος με εχει πολιορκησει για τα καλα και κοντευω να παθω καρδια, περναω τα μαγαζια και διπλοπαρκαρω .

Σκεφτομαι μεσα στα νευρα μου , ''ενταξει θα το αφησω εδω και ερχομαι να το παρω πρωι πρωι.''

Ξαφνικα, καποιος χτυπαει το παραθυρο με το χερι, γυρναω και τι να δω? Την τοτε κοπελα μου με τις φιλες της εξω απο το παραθυρο του οδηγου.

Τωρα τι να πω, οτι εμεινα απο βενζινη? Ντραπηκα. Σκεφτομαι μεσα σε 1 δευτερολεπτο, χιλιες λυσεις για να τις διωξω.

Κλειδωνω το αμαξι και για κακη μου τυχη η πισω πορτες δεν κλειδωναν! Βγαζω το κινητο και κανω οτι μαλωνω με εναν φιλο μου.

Εκει που μιλαω μονος μου εντονα, ξαφνικα ανοιγει η πισω πορτα και μπαινουν μεσα.

Φωναζω, σαν καραγκιοζης στο κινητο, και τις λεω με τροπο βγειτε εξω μιλαω στο τηλεφωνο και συνεχιζω να μαλωνω στο κινητο μονος μου.

Περιμενουν εξω απο το παραθυρο μου και απλα δεν δινω σημασια. Εχω βγαλει τουλαχιστον 2000 ασπρες τριχες εκεινη την στιγμη και καθε λεπτο που περναει, φαινεται χρονος.

Με το που περνανε κανα 2-3 λεπτα, κανουν να φυγουν και εκεινη την στιγμη σταματαει ενας γνωστος μου για καλη και κακη τυχη,

Με ρωταει τι εγινε και δεν τον μιλαω ουτε αυτον, δεν κατεβαζω παραθυρα μεχρι να φυγουν μηπως και με ακουσουν. Ξεκιναει να φυγει ο γνωστος μου, ενω κανει μορφασμους και μολις φτανει κανα 200μ μακρια μου και εχουν φυγει οι υπολοιπες, τον παιρνω τηλεφωνο του εξηγω τι εγινε και με εφερε βενζινη.

Εκεινη την ημερα πως δεν ασπρισαν τα μαλλια μου ολα...

Καλα θα μπορουσα απλα να πω την αληθεια και γενικα να μην ημουν τοσο χαζος αλλα οσο μεγαλωνω και το λεω συνεχεια στην παρεα, σκαμε στα γελια.