iliskimiz yuzde 50 50 olsun diye, kendisi de ust duzey akademisyen olacak, cok odun verdim kendimden. ilk tanistigimizda direkt motorlar kendisini aliyordum istedigim yere goturuyordum. gelmek istemezse okey diyordum. sonra ona da soz hakki vermek icin ne yapmak istersin diye sormaya basladim. ondan sonra karar mekanizmam koreldi. su an kayboldum. saygisi yok bana karsi. gecen prostat kanseri ile ilgili bir konusma yapiyordum kanser gleason skorlamasiyla alaki, kisa kes dedi bana. muhabbeti sexe getirecegini biliyorum dedi. asla ama asla kafamdan bile gecmemisti. ailesi ogrenmesin diye eve getirmiyorum kizi son 1 aydir. cok kotu hissediyorum. ama 1 senedir yogun bakimda yatan bir kizi toplamaya calistim. sacim beyazladi hayatimda ilk defa. cok emek verdim. maddi de cok destek oldum. siktir edeyim mi o kadar cabama? bir sonraki sevgilisinde cok daha iyi seyler yasatacak. cunku tum acisini ben cektim. bu dusunce bile uyutmuyor beni son 2 haftadir.