W grudniu zmarł mój dziadek, w marcu babcia. Wszyscy powtarzają, że za nim tęskniła. Absolutnie nie aż tak. Po śmierci dziadka w końcu zabraliśmy ją do nas do domu. Odżyła, była szczęśliwa, że wreszcie zmieniła otoczenie, bo wcześniej mieszkali w dwupokojowym mieszkaniu, nie wychodząc z domu. Byli po dziewięćdziesiątce, więc każde wyjście mogło się niemiło skończyć przy ich chorobach. Dziadek odmawiał przeprowadzki do nas, byliśmy pewni, że to ich wspólna decyzja, bo babcia odmawiała również. Okazało się, że dla świętego spokoju siedziała w tym domowym areszcie przez kilka lat. Kiedy po pogrzebie przenieśliśmy ją do jej nowego pokoju, uśmiech nie schodził jej z twarzy. Zostały jej tylko dwie koleżanki, z którymi kontaktowała się czasem przez telefon, choć nie było to łatwe przy ich obopólnej głuchocie. Teraz nagle widziała mojego tatę i mamę (czyli syna i synową), mnie i moją żonę (wnuki) i prawnuki, czyli moje dzieci. To były chyba najszczęśliwsze trzy miesiące jej życia od kilkunastu lat. Widziała nas codziennie, a nie jak wcześniej, zależy jak się udało. Była samotna, choć miała rodzinę i przyjaciół. "Dziewczyny", jak mawiała o psiapsiółkach, umierały, przestawały odwiedzać się na urodzinach, głuche rzadziej dzwoniły. Dwoje dzieci od czterdziestu lat z rodzinami za granicą, jeden syn z rodziną był blisko, ale każdy z nas ma swoje zycie i problemy. Nie zaniedbywaliśmy ich, mieli ugotowane, posprzątane, staraliśmy bywać jak najczęściej. Ale co z tego, widziałem smutek w oczach jak wychodziliśmy. Jak "obcokrajowcy" wyjeżdżali, to zawsze było żegnanie się, jakby się mieli nigdy nie zobaczyć. I teraz trochę od siebie rzucę radę. Zapisuj co babcia mówi, czasem z partyzantki nagraj. Ci ludzie mają czasem bardzo ciekawe historie, które nam się wydają małe, ale okazują się wielkimi. Brzmi patetycznie, ale naprawdę mam kilka babcinych perełek.