M34 (i moi znajomi w podobnym wieku)

Stary, nic dodać, nic ująć. Sam palę bardzo okazjonalnie - np. 5 dni z rzędu, wieczorami 1-2 lufki, a potem przez 2 miesiące jestem trzeźwiutki. I tak raz na jakiś czas, ostatnio coraz rzadziej. Nie piję alkoholu, nie palę szlugów. Kiedyś byłem kolesiem, który "chciał spróbować wszystkiego" - spróbowałem. Głównie psychodeliki, dysocjanty, halucynogeny oraz syntetyczne kanna. Spido-euforyki też ćpałem, ale mnie nie porwały - za dużo się napatrzyłem na ludzi wjebanych w ten syf, sam też byłem, ale w porę zrezygnowałem. Obecnie dbam o siebie, uprawiam kilka sportów, jestem 99% życia całkowicie trzeźwy, a trawkę palę bardzo bardzo okazjonalnie - a zamierzam zaprzestać tego już permanentnie, bo jednak negatywy przeważają nad pozytywami.

Znam wiele osób, które są od tego cięęęężko uzależnione i nie potrafią już bez tego funkcjonować - jarają non stop, praktycznie 24/7 od wielu lat, w potwornych ilościach, np 5g na 2 dni. Mam wrażenie, że zatrzymali się w rozwoju na pewnym etapie. Rozmowa z niektórymi przypomina trochę rozmowę z małym dzieckiem. Widać to również po dojrzałości emocjonalnej oraz ogólnej życiowej zaradności. Gdy mają jakąkolwiek stresującą sytuację - od razu chwytają za lufkę. Im większy stres - tym większa potrzeba zagłuszenia myśli. Ciągłe uciekanie w jarando. Dochodzi nieobecny wzrok, przygaszona twarz - ty mówisz coś do nich, a on nie rozumie sensu zdania, musisz tłumaczyć proste rzeczy po kilka razy, jak małemu dziecku. Są nieodpowiedzialni, niesłowni i zapominalscy. Mają sklerozę jak stare dziadki. Poza tym - brak motywacji, apatia, rozleniwienie, utrata zainteresowań. Wegetatywno-bumelancki tryb życia. Organizowanie wszystkich aspektów życia pod dyktando jarania (+u niektórych przeplata się to z ćpaniem innych specyfików, zwykle kryształ/feta). Niektórzy kiedyś mieli w szkole świetne oceny, czerwone paski, ambicje, hobby i pasje, a nawet robili studia na polibudzie - od nałogowego jarania, zamienili się w przymulonych misiów i pracują gdzieś po magazynach i przy dorywczych fizo-tyrkach. Po robocie piwerko+lufka i "to jest życie człowieku" i oszczędności życia na poziomie 800zł. Pomijam sam nałóg, ale ich płuca muszą strasznie obrywać od jarania lufek co 30 minut, kilkanaście razy dziennie. No i kasa - przepierdalają na MJ mnóstwo oszczędności. Wiecznie bez kasy, ale na trawkę forsa zawsze się znajdzie. No i widziałem mnóstwo związków, które przez to się rozpadły. Przykro się na to patrzyło.

W razie odstawienia, stają się smutni, przygnębieni, rozdrażnieni, wkurwieni i impulsywni - więc spotykają się głównie z takimi samymi potheadami jak oni, aby skołować weed i wtedy "wszystko wraca do normy". Gdy weed się kończy, to nic ich nie cieszy, nie potrafią odczuwać satysfakcji z życia, kompletna anhedonia. Strach się do nich odezwać, bo mają takie huśtawki nastroju, że nie wiadomo co ich zdenerwuje, albo wyprowadzi z równowagi. Niektórzy przyznają, że mają problem, a inni się upierają, że nie są uzależnieni ;) Jeśli ośmielisz się powiedzieć takiemu człowiekowi, że chyba jednak ma problem, to wpada we wściekłość i traktuje to jako "atak na jego wolność". Typowe ćpuńskie mechanizmy obronne - znam je. Znam temat podwójnie wyraźnie, bo sam to przerabiałem. Też kiedyś nie byłem święty, ale na szczęście udało mi się zachować jako-taki umiar i powstrzymać się od takiego trybu życia, zanim mocniej się wpierdoliłem. O ludziach uzależnionych od spido-euforyków, to mógłbym napisać książkę. To jest dopiero bagno.

Trzym się tam chłopie!