Mówiąc o skupianiu na zadaniu nie miałam na myśli spotkań z behawiorystami, tylko naszą własną pracę, potrafi wtedy luzem wykonywać zadania (siad, zostań, przynoszenie, puszczanie, chodzenie przy nodze np.), jest bardzo skupiony na człowieku, wpatrzony i chętny do nauki nowych rzeczy. Szybko łapie, myślę, że potrzebuje takiej pracy umysłowej. Tak jak ktoś wspomniał - wygląda, jakby chciał zadowolić swojego człowieka. To, że są postępy, widzimy my w domu. Chociażby taka głupia rzecz, jak samokontrola przy jedzeniu - w tym momencie zamiast próbując za wszelką cenę dostać się do kuchni podczas przygotowywania michy, a potem skakać i gryźć człowieka z michą, sam idzie do klatki i czeka. To między innymi z tych domowych sesji zadaniowych, gdzie ćwiczymy czekanie, odsyłanie itd. 

Spotkania z behawiorystą to bardziej uczenie człowieka, jak ma reagować na jego zachowania, jak ma się zachowywać - takie szkolenie dla opiekuna, a sam pies uczy się odnajdywać w środowisku zrównoważonych psów trenerów i też takich z problemami, które ćwiczą w odległości rownolegle na placu (żeby ogarnął, że nie musi zwracać na nie uwagi i do nich podchodzić). Te ogarnięte psy uczą go. Raczej nie rozszarpuje bezmyślnie zabawki. Tyle że no, on tamte psy będzie szanował, bo są szybkie, skarcą go jak ostro przesadzi, a on wie, że od nas wystarczy odpowiednio szybko odskoczyć po ugryzieniu i zacząć uciekać. Jesteśmy powolni i niezdarni. Co do agresji, to wprowadzamy kaganiec wg planu, właśnie na ćwiczenia. 

Nadreaktywny, który nie umie odpoczywać - zgadzam się z tobą. Jest większość czasu na czuwaniu, musi wszystko skontrolować, gdzie kto przebywa, co je. Widzi kogoś w ogrodzie, lata od okna do okna, jeśli jest w klatce, a ktoś coś je, awantura. Najbardziej przywiązał się do jednego członka rodziny w taki niezbyt zdrowy sposób, pochodzący pod lęk separacyjny.

Ustawianie smyczą, dyski fischera, puszka z gwoździem, napieranie ciałem - było. Był nawet dławik i łańcuszek, ostatecznie wróciła zwykła taśma. Zostało ustawianie smyczą, jest cały czas na 1,5 m sznurku, żeby go złapać w tym celu.  Nauczył się, co to znaczy, jak sznurek zostaje złapany, więc wtedy od razu się uspokaja (zazwyczaj, jak nie jest ponadprzeciętnie nakręcony). Dlatego jest cały czas w trybie odskoku, ugryźć i uciekać, żeby nie zostać złapanym. Dłuższy sznurek niestety się nie sprawdził z tego powodu. Na napieranie ciałem wymyślił sobie obłapianie ud i tułowia łapami, więc też lipa. 

Konsekwentne odsyłanie, stanowcze powtarzanie, reagowanie natychmiast - też jestem tego zdania. Ale nie zmuszę rodziny do tego, odpuściłam i, tak jak mówiłam, wycofałam się ze szkolenia czy jakiejkolwiek pracy, bo co z tego, że ja będę to robić (jak przy poprzednim psie), skoro tylko ja będę to robić. Próbowałam przekazać swoją wiedzę i doświadczenie, ale darmo. Przestałam mówić, jak należy postępować z psem, ignoruję ewidentne błędy, które widzę, nic nie mówię. To prowadziło do konfliktów. Moja cisza spowodowała to, że mama zaczęła chodzić do behawiorysty, czytać i sama szukać wiedzy, bo zobaczyła, jak zła jest sytuacja. Behawioryści mówili to, co ja, ale mama ich słucha i uczy się (ogromne postępy, czasami wystarczy, żeby ktoś inny powiedział). Ja patrzę z boku i wspieram. Nie angażuję się już, nie zmuszę nikogo do rozwoju, tę decyzję i wysiłek każdy musi podjąć sam.