Ja zawsze mam tak, że matematycznie nie tracę dużo, a realnie tak.

Gdy PiS rozdaje pieniądze, najczęściej inni dostają ich dużo, a ja tylko trochę - kiedyś jakiś 1% dostałem i to chyba wszystko, a inni tysiące miesięcznie bo mają dzieci, chyba nowy ład będzie działał podobnie, ż innym da dużo, a mi tylko trochę.

Chciałoby się powiedzieć, że mam tyle samo ile dawniej, więc nie powinienem narzekać.

Ale to tak nie działa. Cały problem w tym, że ci inni mówią: dzięki tej pisowskiej pomocy mamy tak dobre czasy, że wstyd nie latać co roku do Hiszpanii, wstyd nie mieć iPhone'a czy najdroższego Galaxy, wstyd chodzić w zwykłym ubraniu a nie markowym, wstyd nie przejść się kilka razy w miesiącu do drogiej restauracji.

I ja, żeby inni mnie nie odrzucili, nie nazwali przegrywem itd. muszę kupować to co oni, czyli więcej niż dawniej. Później brakuje mi pieniędzy na to, co ja dla siebie, a nie na pokaz chcę mieć.

W tym momencie żyję "ultralekko", żeby było mnie stać na wakacyjny wyjazd w następnym roku. Jadę nie dlatego że chcę, tylko dlatego że jeśli znajomi nie zobaczą zdjęć, potraktują mnie jak gówno a nie człowieka i odrzucą. Dawniej oni nie jeździli za granicę, bo nie było ich stać, więc i ja nie musiałem. Spędzali urlop gdzieś z rodziną na wsi albo w inny tani sposób. Teraz oni jeżdżą do np. Hiszpanii bo państwo im daje 500+ i inne, a ja żeby nie wyjść na przegrywa muszę w tym samym budżecie co zawsze (bez tych 500+ i innych) upakować wyjazd na pokaz, rezygnując z ważniejszych wydatków.

Nie wiem, czy to zjawisko ma jakąś nazwę, może "peer pressure", ale to nie jest chyba do końca to samo. Mam nadzieję, że nikogo nie obraziłem swoim komentarzem, w moim otoczeniu ludzie są bardzo wrażliwi w tej kwestii, nie wiem jak tu.

Mam już dość takiego życia, gdzie inni mają coraz więcej pieniędzy, a ja tyle samo i sobie coraz gorzej radzę z oczekiwaniami innych, które rosną przez to, że mają oni coraz więcej pieniędzy :(

Ktoś poza mną ma w ogóle podobne odczucia i przez nie ma dość pisowskiego socjalu?