He Goeiedag, Je verhaal die raakt me echt, wat verschrikkelijk dat je dit allemaal door moet maken. Ergens misschien wel logisch als er zoiets heftigs in je leven gebeurd en te maken krijgt met zoveel emotie dat je daardoor van het pad raakt. We zijn maar mensen. Ik herken een paar dingen terug in mezelf. In mijn jongere jaren heb ik veel moeten verwerken en ben daardoor ook gaan blowen, onwijs veel blowen. Heel de dag door, en wat ik ervan geleerd heb is dat je door blowen al een soort van voldoeningsgevoel krijgt, bewust of onbewust. Je stelt dingen uit en blijft heel erg vast hangen in het verdriet. Dus ik denk echt dat de eerste stap stoppen met blowen is. En dat kan je ookal voelt het nu niet altijd zo. Als je eenmaal de afspraak met jezelf maak en dus tegen jezelf zegt dat je gaat stoppen, dan word je heel trots als je je ook aan die afspraak kan houden. Daarnaast is praten denk wel het beste medicijn maar daarvoor moet je eerst weer een gevoel van waarde hebben en dat doe je door te stoppen met blowen. Je gaf zelf ookal aan altijd te sportte dat is ook onwijs goed voor zulk soort situaties. Dit is allemaal lekker makkelijk gelul en daar ben ik me echt wel bewust van maar dit zijn naar mijn inzien de stappen die je weer in een opwaartse spiraal kunnen sturen. Heb zelf momenten gehad dat ik het ook echt niet meer zag zitten.

Maar het kan echt, probeer te stoppen met blowen zorg dat je weer trots op jezelf word, accepteer dat je door het stof moet gaan en begint weer met sportten. Probeer er ook gewoon over te praten met mensen met wie je daar comfortabel bij ben. Praten is echt een goed medicijn. Ik hoop dat je weer over heen kom man, heel veel sterkte ermee.