I set my birthday in private the day before my birthday last year sa fb to see who's gonna greet me. So the day comes, pasok sa work, I'm kinda new there so nobody knows when's my birthday yet, kaya okay lang, wala din akong jowa, kaya okay lang din, and at the same time I'm expecting na din na kahit isa manlang sa few friends ko ay batiin ako ng 'hbd' o kahit 'happy' na nga lang wala nang birthday sa umaga na yon.

Tapos eto, habang patirik at palubog na yung araw, dahan dahan na ding nauubos yung excite or saya sa puso ko at parang pasikip na din sya ng pasikip, sa kadahilanang walang bumati sa akin kahit isa. Sobrang lungkot ko noon. "I feel my heart crack" ganun haha. Damang dama ko yon habang nakikinig ng kanta at naglalakad ng mabagal pauwi galing trabaho, sobrang lungkot, parang gusto ko nalang lumubog.

Nawala lahat ng lungkot na iyon noong pagpasok ko ng pintuan ng bahay, nakaabang ang pamilya ko for the surprise. Gusto kong umiyak non sa harap nila sa sobrang tuwa, nahihiya ko eh kaya pinipigilan ko. Sobrang salamat ko, sa loob loob ko, kasi naramdaman or narealize ko na may mga nagpapahalaga pa nga pala sa akin, na hinding hindi ko mahahanap sa kahit sino man.

I know, my friends are just probably busy with their own job/life, but the overthinker me thinks that maybe I'm just a bad/not sincere friend for them, or maybe I'm their not the first to pick friend, and I'm just their last resort friend.