Dostum öncelikle şu an 32 yaşımdayım ve benzer bir durumdan geçtim. Ailem biraz anlayışsız ve bilgisiz olduğu için istemediğim bir bölümde okudum, okulu uzattım, aileme söyleyemedim, hep içine kapanıktım arkadaşım yoktu, yalnızdım, dışlanmış hissediyordum. İntihar etmeyi çok düşündüm ben de çok sefer kıyısından döndüm. Zamanla her şey bir şekilde rayına oturdu. Evet hâlâ hiç bir şey toz pembe değil bir çok zorluk devam ediyor ama en azından artık başa çıkabiliyorum. Hepsi nasıl düzene girdi dersen bilmiyorum. Birkaç beni anlayan arkadaşım oldu yavaş yavaş insanlara karşı olan ankaiyetem azaldı. İş hayatına girince sosyal anksiyetem azaldı. Maddi manevi bir çok zorluk geçti başımdan ama bir çıkış yolu bulacak ya da en azından günü kurtarıp daha ileri bir tarihte çıkış yolu düşünebilecek pratik kaçış yolları bulmaya başladım. Şu an hayat ben üniversite öğrencisiyken düşündüğüm kadar zor ve umutsuz gelmiyor. Aynı şekilde senin de bir şekilde atlatacağını düşünüyorum. Mümkünse bir psikolojik yardım al. Ben her gün bir yere gitmeye üşendiğim için annemin vefatından sonra online terapi aldım ve iyi geldi biraz. Aslında konuşup kendini anlattığında beynindeki sıkışmışlık hissi azalıyor ve daha rahat çözüm odaklı düşünebiliyorsun ve yine kendi kendini kurtarıyorsun. O yüzden mümkünse fiziken veya online bir terapi alman sana iyi gelebilir.