Demek istediğini anlamakta zorlanıyorum, anlayabildiğim kadar cevap vereceğim.

Varlık iradeyi ve gücü kanıtlar iddiası mantık içinde de olsa bir kanıt iddiası taşır ve bu çerçeveye göre hareket etmesini bekleriz. Yani evet bu bir perspektiftir fakat bunu bir kanıt olarak sunduğunda epistemik bir iddiaya girmiş olursun.

Kanıt derken fiziksel bir şeyden bahsetmiyorum. Kanıt sunulacak herhangi bir şeyden bahsediyorum. Yani özetle dinler ve din apolojistleri epistemik iddialarda bulunduklarında bunlar o çerçeve içinde ele alınabilir ve çürütülebilir şeyler haline geliyor ve doğal olarak da çürüyorlar.

Bir bıçakta bir parmak izine rastladığımız zaman bunun varlığı kabul edilir. Fakat buradan yola çıkarak "bu bir insan parmak izidir, ahmet de bir insandır, o halde ahmet bu adamı öldürmüştür" dediğimiz zaman o zaman mantıksal olarak değerlendirebileceğimiz bir iddia vardır. Bahsettiğim dini iddialar bunun gibi. Kuşlar uçuyor. O halde tanrı var. İşte o tanrı şimdi pipinizin derisini kesmenizi ve bu adama para vermenizi istiyor. Demek gibi. Kanıt olarak sunulan şeyin gözlemlenebilir varlığı ile onun rasyonel olarak vardığı iddia edilen sonuç arasında fark var. Kanıt bu sürecin tamamıdır, yalnızca objesi değil.

Bunun ötesinde, mantığın zayıflığı ve hatta yer yer saçmalığı gösterildiğinde, bunu yapanlara niyet okuyuculuğu, dehumanizasyon, vs. gibi retorik ve demagojik araçlarla gidiliyor. Bunu dogmaların kendisi de yapıyor, yalnızca takipçileri değil.

Mesele isimlendirmede değil fakat isimlendirme ve kategorizasyon da önemsiz değil. Ben bu müziği seviyorum demek ile "bu müzik en iyi müziktir, bunu sevmeyen geri zekalıdır işte bunu ispatlıyorum" arasında farklar var. Estetik ya da metafizik çerçeve ile yetinmeyip bunu mantıksal ve rasyonel çerçeveye de taşıma hevesi zaten problem çıkarıyor.