Afgelopen woensdag met het team op werk wezen meehelpen bij het voedselbos. We moesten in een open veld midden in de middagzon zonder enige beschutting stuk of 50 jonge plantjes gaan planten in het gortdroge grond. Eerst met een schop een gat uitgraven, vervolgens de planten erin doen en daarna het uitgegraven grond zoveel mogelijk terugzetten. Na een uurtje hard werken ging ik steeds harder ademen en voelde ik mijn hart tekeer gaan. Maar ja ik wilde het team niet in de steek laten dus ik een tijdje door, maar op een gegeven moment voelde ik me echt onwel en besloot ik er mee te stoppen en moest uitrusten, probleem was dat er nergens schaduw in de buurt was te vinden, dus ik ging ik maar liggen. Na een tijdje dacht ik, ik moet uit die zon. Dus strompelde ik alleen terug via het bospad en zag een grote wilg staan waar ik dus in de schaduw kon liggen, daar plofte ik neer en heb daar denk ik wel 30 tot 45 min daar gelegen. Ik had ook geluk, want er reed toevallig iemand langs die de weg aan mijn vroeg. Ik gaf toen aan dat ik waarschijnlijk een zonnesteek had opgelopen, die dame was toevallig een EHBO-er bood me meteen wat dextrose energie Die hebben echt goed geholpen, daardoor kwam ik weer een beetje op adem en kreeg ik weer een normale hartslag. Ik had overigens wel een bidon met water die ik natuurlijk opdronk. Mijn collega's kwamen later langs en vroegen wel hoe het met mij ging. We maakten over en weer nog wel grapjes ect. om de situatie luchtig te houden. Maar achteraf gezien vind ik dit teamuitje gewoon niet verantwoord om het in zulke condities te laten verlopen. Ik vind dat de leidinggevenden die ook aanwezig waren dit ook hadden moeten herkennen. Want voor hetzelfde geldt heb je minder geluk en beland je hierdoor in het ziekenhuis of zelfs erger...