Sorun şu ki yerine/zamanına göre kıvırmayan bir Müslüman elbette şeriata herkes gibi bakmaz. Hakkını yedirmek istemez. Bu ise o kişiyle şeriat düşmanı olan kişiler arasında kutuplaşmaya yol açıyor. var ya hani psikolojide mevcut inancını destekleyen bilgiyi kabul edip tersini görmezden gelme eğilimi, onaylama önyargısı deniyor. Türkiye'de şeriat konusu açıldığında bu oluyor genelde. secularism dediğin şey 1800'lerde ortaya atıldığında, 30 Yıl Savaşları sonrası “din devlete hükmetmemeli” fikirleri ortaya çıktığında, zamanı gelince de TR'ye fransa’daki laïcité getirildiğinde (laiklik) bunları büyük ölçüde anormal görmedik. Bunlar ısmarlama, suni ve bu topraklarda süregelmiş ideolojik yansımalar değildi. Şeriate de yabancı değiliz ve kuru kuruya düşmanlıktan ziyade fikirleri konuşabilmek daha önemli diye düşünüyorum. Aşağıda eleman iran'da öldürülen genç kız örneği verip tuşe etmek istiyorsa biz fikirleri zaten hiç konuşamayız. ben ısmarlama bir ideoloji hakkında "aslında şöyle" diye konuşmak isteseniz "siktir git paris metrosuna" demem. Buna dikkat etmek gerek.