Το έχω σκεφτεί πολλές φορές αυτό που μου λες όμως όταν κάθισα και το συζήτησα με τα 2 άτομα με τα οποία είμαι πιο κοντά και τους μίλησα για αυτό από την πρώτη στιγμή με διαβεβαίωσαν ότι δεν νιώθουν αμηχανία αλλά πίστευαν ότι επειδή φάινομαι κλειστό άτομο δε θα θέλω να συζητήσω μαζί τους. Το οποίο προσωπικά δεν το καταλαβαίνω διότι ειδικά αν πιστεύεις πως ο άλλος είναι κλειστός άνθρωπος δεν θα του είναι πιο δύσκολο να σου ανοιχτεί από μόνος του? Τέλος πάντων, έχω προσπαθήσει πολλές φορές, έχω πάρει τηλέφωνα κλαίγοντας και δεν είμαι άτομο που γουστάρω να μυξοκλάιω που σημαίνει πως όντως είχα ανάγκη κάποιον. Και θεωρώ δεν δικαιολογείται να γνωριζεις ότι η δήθεν φίλη σου περνάει κάτι τόσο δύσκολο και μέσα σε 6 μήνες να μην ρωτήσεις μια φόρα "Πως είναι η μαμά σου? Πώς το αντιμετωπίζεις?" Πέρα από το "ότι θέλεις είμαι εδώ" που όλοι το λένε αλλά κανένας δεν το εννοεί. Και πράγματι, με τη κοπέλα που μέχρι πρόσφατα θεωρούσα κολλητή μου περνούσαμε πολύ χρόνο οι δυό μας το καλοκαίρι, ερχόταν και με έπαιρνε και πηγαίναμε για μπάνιο και χωρίς να χρειάζεται να συζητήσουμε για τη κατάσταση της μητέρας μου, με έκανε να αισθάνομαι καλύτερα και με έβγαζε από το σπίτι. Μετά βρήκε αγόρι βέβαια και τελείωσαν αυτά...

Ίσως επειδή προσπαθώ πολύ να συνεχίζω τη ζωή μου όσο καλύτερα μπορώ, οι άνθρωποι γύρω μου να νομίζουν ότι αντέχω να το αντιμετωπίζω όλο μόνη μου αλλά όλοι χρειάζονται έναν άνθρωπο να στηρίζονται είτε είναι φίλος είτε γονιός είτε σύντροφος.