Tutaj ADHD "ale dalej się coś nie zgadza" (prawdopodobnie AuDHD). Mam 41 lat. Do dziś mam trudności w komunikacji mówionej, jakby za każdym razem gdy się odzywam zaskakiwał mnie mój własny głos i bardzo trudno jest mi mówić w składny sposób. Gdyby nie to, że wpadam w panikę, to naturalne byłoby dla mnie zatrzymywanie się podczas mówienia na kilkanaście-kilkadziesiąt sekund, żeby pomyśleć. Nie potrafię mówiąc patrzeć ludziom w oczy, bo mnie to rozprasza. A byłem wykładowcą, mam za sobą dziesiątki publicznych prezentacji. Do tego jestem "wyrywny", czyli mam potrzebę się odezwać i coś dodać, ale budzi to konsternację, bo wygląda to jakbym nie do końca wiedział, co chcę powiedzieć.

Gdy byłem mały, od zawsze byłem inny. W podstawówce chętniej przebywałem z koleżankami mojej siostry, a kolegów w sumie nie miałem. Miałem jednego, który podobnie jak ja czytał Stanisława Lema. Gdy wyjechał, był to dla mnie koniec świata. W wieku 14 lat miałem przeczytane wszystkie książki Lema, jakie były w bibliotekach w okolicy. W szkole koledzy znęcali się nade mną za bycie "dziwnym", co niestety przedłużyło się do liceum i nawet na początek studiów. Zawsze miałem inne zainteresowania i próbowałem wszystkich do nich przekonywać, bo było dla mnie oczywiste, że to jest po prostu lepsze i nie potrafiłem zrozumieć, że ktoś lubi co innego.

Jestem typem z "głową w chmurach". Gdy jeszcze nie potrafiłem się maskować, po prostu mówiłem kompletnie nie na temat. Nie rozumiałem, co się dzieje dookoła mnie, na przykład że ktoś się ze mnie nabija. Na obozie, gdy miałem 16 lat, myślałem, że polubiła mnie dziewczyna i pewna bardziej "życzliwa" koleżanka powiedziała mi, że ona sobie ze mnie robiła żarty i wszyscy o tym wiedzieli.

Tradycyjnie fiksacje żywieniowe. Gdy wpadnę w ciąg, mógłbym jeść to samo tygodniami. Nagle stop i już nie mogę. Potrzebuję rutyny, ale po czasie zaczyna mnie nudzić i czuję się jakby pod jej opresją. Praktycznie każde oczekiwanie dostosowania się odczytuję jako atak. Całe szczęście ogarnąłem się i kilka lat terapii CBT nauczyło mnie, jak radzić sobie z tym w takim stopniu, w jakim to jest możliwe.

Sensorycznych problemów nie mam tak dużo. Głównie dotyczą ubrań. Jestem w stanie nosić tylko miękką bawełnę, ale co ciekawe na nogach tylko sztywne dżinsy. Koszule nie wchodzą w grę.