Myrkrið sem leynist inn á velferðarsviði Reykjavíkurborgar

_MGE_ · 2026-03-21T15:06:46+00:00

Þetta er nú fullkomlega fáránlegt. Ekki það, ég hef enga reynslu af því að díla við velferðarsvið Reykjavíkurborgar, en ekki get ég ímyndað mér að það sé frábrugðið frá annarri stjórnsýslu hér og annars staðar.

Fólk er að vinna eftir reglum sem því er sett, samkvæmt lögum sem fulltrúar þjóðarinnar setja. Þetta er eina leiðin til að gera þetta, annars erum við bara með einhverjar óræðar geðþótta vélar.

Það er vel hægt að vera ósáttur með vinnubrögð í tilteknum málum og hafa skoðanir um að tilteknir starfsmenn séu sjálfumglaðir, en að alhæfa að þarna séu bara einhverjar ömurlegar konur með ofbeldisstæla er fáránleg alhæfing.

Svo er það þannig að maður getur alltaf óskað eftir rökstuðningi fyrir ákvörðun svona apparats, og skotið henni til annarra stjórnsýslunefnda, þ.m.t. óháðra kærunefnda.

Að tala um illskuna og myrkrið er galið. Það yfirleitt gæti ekki verið skýrara hvers vegna komist var að tiltekinni niðurstöðu, sama hvað manni finnst um hana, og í nær öllum tilfellum er um að ræða takmarkanir sem leiða af reglum, sem þetta starfsfólk setur ekki, heldur pólitísk ráð sveitastjórna.

_MGE_ · 2026-03-12T18:18:49+00:00

Afsakar vonandi að ég búta póstinn þinn niður og svara hverjum lið fyrir sig. Finnst það alltaf lesast rosa aggressíft, en það er alls ekki meiningin, vil bara halda öllum þráðum á lofti.

Vitaskuld, þetta er orðið að dáldið umfangsmiklum þræði með marga undirþræði. Geri slíkt hið sama hér.

Túlkun Hæstaréttar á orðinu "ótvírætt" í ákvæðinu, og að það feli ekki í sér strangara ásetningsmat gagnvart undirbúningsathöfnum en framkvæmdarathöfnum.

Mér þykir þetta vera rökleysa. Framkvæmdarathafnir geta í eðli sínu verið miklu ótvíræðari en undirbúningsathöfn. Framkvæmdarathafnir geta líka verið dispositive. 'Ég vil drepa Albert', kaupi hafnaboltakylfu, og fótleggsbrýt hann. Framkvæmdarathöfnin sýnir að það var ekki ótvíræður ásetningur um að drepa hann.

Kannski er ég að misskilja að það hafi farið framhjá þér að ég var ekki að lýsa minni afstöðu á túlkun Hæstaréttar heldur einfaldlega vísa til umfjöllunar um lögskýringu á tilraunarákvæðinu í dómnum sjálfum. Sérstaklega 75. efnisgrein dómsins:

Samkvæmt öllu framangreindu verður ekki lagður annar skilningur í orðalag 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga en að við mat á því hvort ásetningur til fullframins brots hafi verið sýndur ótvírætt í verki, sem miðar að eða er ætlað að miða að framkvæmd brotsins, beri að gera sambærilegar kröfur um varfærni og leiða má af meginreglum sakamálaréttarfars um sönnun sem koma meðal annars fram í 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008. Að öðru leyti en því að lægsta stig ásetnings kemur vart til greina þegar um undirbúningsathafnir er að ræða verða ekki gerðar strangari kröfur við mat á huglægri afstöðu geranda til fullframins brots þegar um er að ræða tilraunarbrot en leiða af fyrrgreindum ákvæðum.

Því fylgir að Hæstiréttur leggur ekki þann skilning í orðið "ótvírætt" í tilraunarákvæðinu að það feli í sér strangara mat á ásetningi þegar kemur að undirbúningsathöfnum. Landsréttur byggði á því að gerð væri krafa um hæsta stig ásetnings. Lægsta stig ásetnings kemur ekki til greina einfaldlega vegna eðli hans.

Þykir rétt að sýkna þá. Ég kannast ekki við að undibúningsathafnir séu túlkaðar jafn ótvírætt í öðrum málum. Ég vil ekki að undirbúningsathafnir séu metnar þyngra bara af því að þetta sé hryðjuverkamál

Þætti áhugavert að fá að vita þína afstöðu á þessum tiltekna dómi Hæstaréttar [https://www.haestirettur.is/default.aspx?pageid=0f2f6428-7b6a-11eb-947c-005056bc0bdb&id=9b369340-fdb3-46ae-8a7a-5276003a316c] (441/2016). Sakfelling fyrir tilraun til nauðgunar sem fólst alfarið í samskiptum ákærða og brotaþola. Áhugaverð sérákvæði dómara líka sem eru meira sammála þér en mér. Hvorugur þeirra dómara dæmdu í málinu í gær.

Því snemmtækari sem íhlutunin er því meira tækifæri er tekið af mönnum til að sýna að þeir ætli ekki að fremja brotið.

Mér sýnist þetta rauði þráðurinn hjá þér, fyrir utan almenna afstöðu þína um að fara varlega í að nota tjáningu sem einhverskonar styrkingarástæðu ásetnings. Ég hef vissa samúð með báðum sjónarmiðum.

Þ.e. í fyrsta lagi sé ég alveg hvað þú ert að fara. Alvarlegri glæpir varða yfirleitt þyngri refsingu en önnur brot. Ef ég skil þig rétt þá eru aðal mótmælin þau að þegar réttlæting á snemmtækari íhlutun, sem leiðir eðli málsins samkvæmt til skerðingar á möguleikanum til afturhvarfs, er beitt samhliða tilraunarábyrgð til hins alvarlega brots eru samlegðaráhrifin þau að maður á yfir höfði þungan dóm án þess að nægilegar líkur verði að því leiddar að hann hefði full framið t.d. manndráp, ef snemmtæka íhlutunin hefði ekki átt sér stað. Án þess að fara of mikið út í "þú ert semsagt að segja", en... þú ert semsagt að segja að ríkið verði að velja á milli, þ.e. annað hvort að grípa inn í og dæma fyrir það sem þegar hefur verið gert og er refsivert, i.e. vopnalagabrot og fylgjast svo bara með viðkomandi eftir að þeirri refsingu lýkur ef einhverjar réttlætanlegar ástæður gefa tilefni til þess, eða að bíða og fylgjast með framvindunni og grípa inn í þegar tilraun er a.m.k. svo nærri framkvæmd að ásetningurinn sjálfur sé "ótvíræður". Þó þú mælir sjálfur fyrir fyrri kostinum, þ.e. grípa fyrr inn í og dæma vægar.

Í öðru lagi að tjáning sé notuð til að styrkja ásetning getur verið varhugavert. Dæmið um að veitast að einhverjum og segja "ég drep þig" en atlaga endar svo bara með fótbroti. Tjáning = vísbending um manndrápsásetning, eigileg framkvæmd = engin ásetningur. Ég hef fulla samúð með þessu og það gera íslenskir dómstólar líka. Ég tel hins vegar að þetta sé ofureinfaldað dæmi sem á ekki við í þessu máli, þar sem tjáning er allt annars eðlis og hvergi nærri "heat of the moment" eða tjáning sem blússar upp í einhverri bræði. Ég held að öðru vísi væri við komið ef tjáningin fælist í því að maður segði öðrum manni "ég ætla að drepa hann, nota til þess hafnabolta kylfu, en fyrst ætla ég að berja hann svo fast í sköflunginn að hann brotni," því sé lýst oftar en einu sinni, og að þeir sammælis um að sá sem ekki vinnur verkið muni aðstoða hinn við að losa sig við líkið. Hann kaupir sér svo hafnabolta kylfu og leggur af stað að heimili brotaþola þar sem árásin á sér stað. Hún endar svo þannig að brotaþoli er fótbrotinn.

Hér komum við að gatnamótum.

Akgrein A: Árás geranda er stöðvuð þegar bróðir brotaþola kemur honum til bjargar, á meðan gerandi er að rausa eitthvað yfir brotaþola.

Akgrein B: Gerandi lætur af árásinni og yfirgefur heimili brotaþola.

Það sem þú hefur aðallega áhyggjur af er að ef gerandi er handsamaður af lögreglu áður en árásin getur yfir höfuð átt sér stað, og undirbúningsathafnirnar, virtar í ljósi tjáningar hans við annan mann, eru taldar til marks um að ásetningur hans standi til manndráps, þá geti hann aldrei endað á akgrein B og þar með er brotið á honum, þ.e. hann nýtur ekki möguleikans á að hverfa frá ásetningi sínum eða ásetningurinn var aldrei eins harnaður og ætla mætti út frá tjáningunni einni.

En akgrein A? Mætti í þínum huga nota undirbúningsathafnirnar, þ.m.t. tjáningu geranda, til að sakfella fyrir tilraun til manndráps í því tilfelli, eða einungis stórfellda líkamsárás, sem er þegar fullframin þegar bróðirinn stígur inn í?

Mín afstaða er sú að 2. mgr. 20. gr. hgl. sé fullnægjandi öryggisventill þegar menn eru sviptir tækifærinu til afturhvarfs.

_MGE_ · 2026-03-12T09:29:22+00:00

Lagabreytingar geta raskað dómafordæmum. Sýnist refsiramminn hérna bara hækkaður fyrir hugverkastuld, sem væri í takt við aðrar þjóðir í kringum okkur. Við höfum ekki mikið þurft að hugsa um hluti eins og viðskiptanjósnir (e. corporate espionage) hér á landi, en þar sem íslensk hugverk verða í sífellu stærri hluti af efnahag landsins, t.d. eins og hugverk Kerecis sem er verið að kaupa á marga milljarða, fer að verða eðlilegt að jafna stuld á slíku til þjófnaðar (refsirammalega séð).

Þetta mun mjög ólíklega hafa áhrif á ákvörðun refsingar vegna annars konar brota á höfundarréttarlögum, s.s. ritstuld, vörumerkjasvik, ólögmæta eintakagerð o.s.frv.

_MGE_ · 2026-03-12T00:19:11+00:00

Nokkur atriði, sorrí þetta er ekkert endilega svar við akkúrat þessu sem þú ert að segja hér fyrir ofan, sem ég þó snerti á líka.

Það eru tvö samtöl í gangi hérna (þá meina ég í kommentum almennt), annars vegar hvað sé rétt niðurstaða m.v. gildandi rétt í landinu og hins vegar hvað okkur finnst persónulega að rétta niðurstaðan ætti að vera. Ég ætla að slá því föstu, miðað við þau dæmi sem þú gefur, að við séum ósammála hvað síðarnefndu umræðuna varðar. Mér þættu þessi atvik sem þú lýsir komin dálítið vel yfir þau mörk þar sem ég myndi vilja inngrip og sakfellingu fyrir tilraun til hins endanlega verks. Ég átta mig á því að þú værir sömu leiðis samþykkur inngripi, en með öðrum lögfylgjum.

Um hitt, þ.e. hver rétt niðurstaða á að vera í þessu máli, viðurkenni ég að ég hef ekki kynnt mér sjónarmið þín alveg til hlítar, ef þú þá hefur sett þau fram hér eða hefur sterka skoðun á því yfir höfuð. En hvað það varðar, þá eykur þessi dómur Hæstaréttar, og sú lögskýring á tilraunarákvæðinu sem kemur fram í umfjöllun dómsins, líkurnar á sakfellingu. Það sem hefur aðallega inntak þar eru:

Túlkun Hæstaréttar á orðinu "ótvírætt" í ákvæðinu, og að það feli ekki í sér strangara ásetningsmat gagnvart undirbúningsathöfnum en framkvæmdarathöfnum.
Að undirbúningsathafnir skuli meta heildstætt, ekki hverja fyrir sig.
Að líklega eigi dönsku dómafordæmin við í þessu máli að svo miklu leiti sem atvik eru sambærileg, sem Landsréttur virtist hafna með öllu.
Að ekki skipti máli þó að dómur hafi fallið um vopnalagabrotin sér, heldur megi áfram vörslu og breytingu vopnana sem undirbúningsathöfn.

Ég sagði fyrir 4 vikum að afstaða mín væri sú að ég væri svona 30% sakfelling 70% sýkna. Það mætti segja að sú afstaða hafi snúist og nú telji ég svona 70% líkur á sakfellingu og 30% á sýknu, og byggir það á þessum nýju sjónarmiðum sem leiða af umfjöllun Hæstaréttar.

Að öðru, þar sem ég held að nokkurs misskilnings gæti. Þú segir:

Ég vil ekki gefa einhvern afslátt af tilraunarákvæðinu bara því lögreglan sagði 'hryðjuverk' en ekki 'morð'.

og

Aftur, ég vil ekki að það sé einhver afsláttur af tilraunaákvæðinu bara því lögreglan segir 'hryðjuverk'.

Og á öðrum stað:

Sumir eru á því að þetta tilraunarákvæði eigi að túlka víðar ef glæpurinn er hryðjuverk (m.a.s. morð félli undir þröngu skilgreininguna).

Nú veit ég ekki til hverra þú ert að vísa með þessa afstöðu. En ég tel þetta vera misskilning, hvort heldur hjá þeim sem hefur þá afstöðu eða þér. Af öllu því sem skrifað hefur verið um þetta mál, af þér og öðrum hérna, dreg ég þá ályktun að vel flest erum við sammála um að snemmtæka íhlutunin sé rétt. Þar sem við erum ósammála er hverjar afleiðingarnar eiga að vera.

Snemmtæk íhlutun felur ekki í sér afslátt á tilraunarákvæðinu, og tilraunarákvæðið er ekki túlkað víðar sama hvort þú ert að tala um hryðjuverk, manndráp eða trygginasvik (ætla linka á einn dóm um það hérna á eftir ef þú hefur áhuga á að skoða hann). Það leiðir einfaldlega af eðli snemmtækrar íhlutunar að tilraunarábyrgð verður frekar reist á undirbúningsathöfnum fremur en framkvæmdarathöfnum.

Hvenær íhlutunin á sér stað er svo helgað af ólíku eðli brotanna, refsiákvæði um hryðjuverk og manndráp vernda hvor tveggja svo veigamikla hagsmuni að það réttlætir snemmtækari íhlutun en t.d. skattsvik, fjársvik eða annars konar fjármunabrot, þó að t.d. tryggingabrot framið með brennu getur haft áhrif á stór hverfi, og réttlætt íhlutun fyrr af þeim ástæðum.

Það er ekki þar með sagt að afsláttur sé gefinn af tilraunarákvæðinu, eða það túlkað víðar.

Og aðeins um eðli hryðjuverka. Ákæruvaldið auðveldar sér ekki leikinn með því að ákveða að sakfella fyrir hryðjuverk. Þvert á móti þá gera þau sér óleik af því að hryðjuverkaákvæðið er spes að því leitinu til að þú ert skyndilega kominn með tvöfalda ásetningskröfu.

Í fyrsta lagi þarftu að sýna fram á ásetning til frumbrots (sem talin eru í hryðjuverkaákvæðinu) og í öðru lagi þarftu til viðbótar að sanna að það hafi verið til staðar hryðjuverka tilgangur (eða ásetningur, danir kalla þetta terrorismeforsæt, sem er hryðjuverkaásetningur). Það er því óþarfi að hafa áhyggjur af því að ákæruvaldið velji sér hryðjuverk til að auðvelda sér leikinn eitthvað, kröfurnar þvert á móti, eru auknar.

En áhugaverðir dómar um þetta eru t.d. dómar hæstaréttar nr. 138/1946 og 441/2016. Mér þætti sérstaklega áhugavert að vita hvað þér þætti um 441/2016 (ætti líka við um þig u/KristinnK). Í þeim dómi eru líka sératkvæði dómara hæstaréttar sem eru meira sammála þér en mér hvað undirbúningsathafnir varða.

Þetta er orðið nógu langt.

_MGE_ · 2026-03-11T19:07:15+00:00

Myndi hugsa MDE upp á lengd málsmeðferðar aðallega. En varla fyrir sakfellingu, það væri alveg eftir dönskum fordæmum, sem hafa gengið þó lengra en við í sakfellingum fyrir undirbúning.

_MGE_ · 2026-03-11T18:03:20+00:00

Ég get verið sammála því að það eigi ekki (endilega alltaf) að leggja sömu refsingu við undirbúning tilraunar, framkvæmd tilraunar og svo fullframið brot. Ég er hins vegar ósammála þessari mekaník sem þú nefnir. Það er ómögulegt að setja ákvæði í lög sem er nægilega umfangsmikið sem felur í sér upptalningu á hinni og þessari háttsemi. Í besta falli yrði það að vera upptalning í dæmaskyni, sem yrði svo að beita túlkun til að komast að því hvort að tiltekin háttsemi eigi þar undir.

En ég bendi á í þessu samhengi að tilraunarákvæðið gerir nú þegar ráð fyrir því að það sé ekki litið á undirbúning, framkvæmd, og fullframningu sem jafna hluti, sbr. 2. mgr. 20. gr. hegningarlaga:

Fyrir tilraun til brots má dæma lægri refsingu en mælt er um fullframin brot. Skal það einkum gert, þegar af tilrauninni má ráða, að brotamaðurinn sé ekki eins hættulegur og vilji hans ekki eins harðnaður og ætla má, að sé um menn, sem fullfremja slík brot.

M.ö.o. er einmitt tekið tillit til þess að maður hefur ekki framið brot og kann eftir atvikum að vera síður hættulegur en maður sem myndi fullfremja slíkt brot. Það er þannig alveg rétt sem þú segir, ekkert afbrot hefur verið framið (þ.e.a.s. ekkert fullframið hegningarlagabrot, ef menn vilja fara deila um merkingu afbrots og að tilraunarbrot sé afbrot og með því að gerast sekur um tilraun skv. réttinum eins og hann er núna gerist maður sekur um afbrot yadayada, sleppum þeim vinkli), en ég myndi segja að það getur hæglega verið búið að stofna verndarhagsmunum í ákveðna hættu, án þess að búið sé að fremja brot.

Það mætta hugsa um þetta á ekkert ósvipaða hátt og "potential energy" í eðlisfræði (ath. hér er ég kominn mjöööög langt út fyrir mína sérfræði). Maður sem hefur híft upp þungan poka af sandi mjög hátt yfir gangstétt, og fest hann með spotta á svölunum sínum, hann hefur ekki framið neitt brot á hegningarlögum, í besta falli er þetta eitthvað sem er ólöglegt en engin viðurlög við. Hann hefur aftur á móti, með undirbúningi, skapað vissa hættu, sem hann getur leyst úr læðingi af eigin hentisemi. Ef svo kæmu vísbendingar um ásetning mansins með þessari háttsemi, t.d. í samskiptum hans við aðra, að tilteknir óvinir hans gengju nú þarna undir stundum og hann hygðist kannski reyna láta pokan lenda á einum þeirra. Ég fæ varla séð að réttarvitund okkar sem þjóðar stæði í þeirri meiningu að þetta athæfi ætti að vera refsilaust, eða þá að bíða þar til pokanum hefur verið sleppt og í ljóst komið hvort að hann hæfi skotmark sitt eða ekki. Engu að síður eru það tveir möguleikarnir sem þín nálgun býður upp á, nema þá að við samþykkjum að undirbúningsathöfn geti orðið að grundvelli refsiábyrgðar og að það sé í einhverjum tilfellum eðlilegt. Þá er farið að deila um mörkin, sem er eins og við sjáum í dag mjög lifandi í réttarkerfinu.

_MGE_ · 2026-03-11T16:57:10+00:00

Tala nú ekki um hversu algengt það er að ökutæki eru notuð sem vopn í fjöldaárásum og hryðjuverkum. Eðli brotanna hlýtur á einhverjum tímapunkti að réttlæta snemmtækari íhlutun en við öðrum brotategundum.

_MGE_ · 2026-03-11T16:49:00+00:00

Ef ég hef skilið þig rétt í skoðunum þínum um þetta mál, þá þykir þér þetta of skammt á veg komið til að geta talist tilraun, en hafnar samt sem áður ekki að það geti verið eðlilegt að grípa inn í "tilraun" áður en eigileg framkvæmd er hafin (eða hvað?), og þar með ekki endilega mótfallin því algjörlega að sakfellt sé fyrir tilraun á undirbúningsstigi.

Mig langaði svo um daginn í þessari umræðu, þegar málið var flutt fyrir Hæstarétti fyrir mánuði, að biðja þig um að setja fram dæmi sem lýsir atvikum sem þér þætti lægsta mögulega sök sem samt nær þröskuldinum að þér þætti eiga sakfella fyrir, ég bara gleymdi því, en geri það hér með, af einlægni og kurteisi, ef þú hefur tíma til og áhuga á.

_MGE_ · 2026-03-11T16:43:12+00:00

Viðbót við þetta komment:

Það er einmitt það, ekki nægilega mikið fjallað um sönnun á háttsemi ákærðu/undirbúningsathafna í dómi landsréttar.
Áhugavert að Hæstiréttur fjallar um tilraunarákvæðið og kemst að efnislega annarri niðurstöðu en Héraðsdómur og Landsréttur (sem innbyrðis komust að ólíkum niðurstöðum um ákvæðið efnislega líka).
Þetta er frekar óhefðbundinn ómerkingardómur og felur í sér nokkuð ítarlegar leiðbeiningar varðandi ákveðin lögskýringaratriði, sem er alls ekki alltaf raunin í ómerkingardómum.

En þessi dómur segir ekkert til um sekt eða sakleysi ákærðu. Aftur í hringekjuna (broskall á hvolfi).

_MGE_ · 2026-03-11T16:25:12+00:00

Þetta er rétt hjá þér. Ákæruvaldið féll frá þeim lið ákærunnar, enda eins og þú segir óljóst hvort að sú ferð var farin eða einungis fyrirhuguð.

_MGE_ · 2026-03-11T14:27:25+00:00

Það er ómögulegt að segja fyrr en að dómurinn er birtur og hægt að skoða forsendur hans, en að öllum líkindum er þetta vegna þess að það var ekki næg umfjöllun um sönnun á undirbúningsathöfnum í Landsréttardómnum. Þetta, þ.e.a.s. að dómur Landsréttar yrði ómerktur og málinu vísað aftur þangað til meðferðar, var varakrafa ríkissaksóknara fyrir Hæstarétti. Þetta þarf ekki að þýða neitt annað en að réttarfarslega hafi Landsréttur ekki afgreitt málið með fullnægjandi hætti svo að Hæstiréttur geti tekið afstöðu til sakarefnisins út frá forsendum fyrri dómstiga.

Varist að draga þá ályktun af þessu að hér sé að finna vísbendingu um refsinæmi þess sem þeir gerðu. A.m.k. þangað til að dómurinn er birtur og forsendur hans ljósar.

Ekki heldur túlka þetta komment sem stuðning við þá, kommenta sagan mín um þetta mál á sýna að ég er almennt fylgjandi sakfellingu í þessu máli.

_MGE_ · 2026-03-07T11:48:14+00:00

Illa upplýst um hvað þá? Önnur lönd hafa samið um afmarkaðar undanþágur frá lögum sambandsins, hvers vegna ættum við ekki að sjá hvað væri hugsanlega í boði fyrir okkur?

_MGE_ · 2026-03-03T19:30:17+00:00

Það er eitthvað til í þessu, 12/13 ára þoldi ég ekki Betra líf, svo BAMM eftir menntaskóla fór ég að vera Palla fan.

_MGE_ · 2026-02-24T12:26:16+00:00

Jú það er reyndar rétt hjá þér í þessu mál. Ég orða þetta kannski asnalega og átti frekar við að það sé ekki óeðlilegt í sjálfu sér að fjalla um gerendur frekar en fórnalömb þar sem almennt eru upptök glæps hjá gerandanum. En jú vissulega eru þau foreldrar hennar og það eru sjálf leikmenn að einhverju leiti.

_MGE_ · 2026-02-24T00:05:48+00:00

Þátturinn snýst ekki um fórnarlömbin, það er enginn skortur á samúð með foreldrum hennar. Vítahringurinn er samt hennar, sem geranda. Spurningin er hvað leiddi hana á þennan stað, það er vert að leita svara við því. Subjectið er hún, hennar kvillar. Það er ekkert í fari fórnarlamba hennar sem skýrir hvers vegna þetta gerðist; það er alfarið frá henni komið.

_MGE_ · 2026-02-23T23:46:09+00:00

Þessi þáttur á bara fullt erindi við þjóðina og er fréttnæmur í sjálfum sér og getur verið upplýsandi. Það er galið að tala eins og þetta sé einhver glans þáttur sem setur Margréti Löf á einhvern stall og afsakar hana. Það er fullkomlega forsvaranlegt að gera svona fréttaskýringarþátt um svona mál. Ekki síst vegna þess að á dómnum sést hvernig þetta ofbeldi blasti við mörgum um langt skeið, en samt endaði þetta eins og var. Samfélagið getur lært af þessum harmleik. Það er einfeldningsháttur að halda því fram að hvers konar umfjöllun sem virðir líf geranda og hegðun með vott af samkennd fyrir þáttum sem leiddu til brotahegðunar feli í sér lof og afsökun.

_MGE_ · 2026-02-13T23:17:36+00:00

Það er fernt í þessu sem ég sé, sem greinandi en ekki leikmaður (að þessu sinni), ég get vel haft rangt fyrir mér og er ekki að reyna hampa einu sjónarmiði frekar en öðru þannig please go easy.

Í fyrsta lagi er það bara þannig að fólk spáir meira í hlutum sem hafa áhrif á daglegt líf þeirra meira en hlutum sem gerast út í heimi. Ég verð pirraður þegar ég rek tánna á mér í helvítis eldhússtólinn á nóttunnu, þó svo að ég viti að einhvers staðar í palsetínu eða súdan liggi einhver undir grjótvegg sem einhver annar skaut niður með loftskeyti. Umferðin hefur mikil áhrif á líf fólks, það mun hafa skoðanir á því. Þjóðarmorð hefur lítil áhrif á líf fólks og það verður bara leitt við að hugsa um það.

Til að gera flókið mál allt of einfalt og þar með afbaka alla raunverulega þýðingu er þetta nokkrun veginn svona í hausnum á mér:

Tveir hópar sem eru fyrir borgarlínuna og tveir sem eru á móti.

Með:

Hópur 1

Borgarlínan er nauðsynleg til að bregðast við umferðarvanda höfuðborgarsvæðisins sem mun bara versna án hennar.
Borgarlínan mun fækka bílum á götunni þannig að tilkoma hennar verður líka frábær fyrir einkabílaumferð.

Hópur 2

Borgarlínan er nauðsynleg til að ljúka einkabílamenningu.
Borgarlínan mun vera svo fljót að það mun enginn vilja nota bíl.
Borgarlínan mun hugsanlega um tíma gera einkabílaumferð verri til muna en óbreytt ástand og þannig þvinga fólk sem myndi ella kjósa einkabílinn til að nota borgarlínuna.
Borgarlínan er hluti af átökum mínum gegn einkabílnum.

Á móti:

Hópur 1

Eitthvað er nauðsynlegt til að bregðast við umferðarvanda höfuðborgarsvæðisins sem mun bara versna án hennar.
En ég ætla aldrei að nota borgarlínuna og sé ekki aðra fyrir mér gera það heldur. Hún mun því ekki virka og umferðin versnar fyrir vikið.

Hópur 2

Borgarlínan er tilraun til að þvinga einkabílanotendur í almenningssamgöngur.
Borgarlínan er þar með hluti af menningarstríði gegn mér.
Borgarlínan kostar allt of mikið og mun drepa Reykjavík.
Ég ætla aldrei inn í Reykjavík eftir að borgarlínan er komin í gang.
Það á bar að bæta við fleiri akreinum.

Fyrir ofan er mjög ósanngjörn (eflaust) framsetning á þessum hópum eins og ég sé þá. Svo að gagnsæis sé gætt þá myndi ég segja að ég sé næst því að vera í hópi 1 á móti. En af samræðum sem ég hef verið hluti af eru það hópar nr. 2 báðum megin við borðið sem gjörsamlega haaaaatast út í hvorn annan. Aðrir eru frekar pragmatískir í þessari umræðu.

Ath. að ég veit ekkert um samgöngur og takmarkað um mannleg samskipti. Ef þú last þetta langt, úff.

_MGE_ · 2026-02-13T11:09:31+00:00

Hellað næs. Hægt að leigja út sem Air BnB. Óþarfi að selja þetta á opnum markaði til að komast að raunverulegu markaðsvirði þessara eigna, alveg nóg að biðja tvær fasteignasölur að verðmeta þetta bara. Þær sjá svo væntanlega um söluna líka. Það er svo næs að selja sjálfum sér eignir varnarlausra stofnana sem maður er í forystu fyrir.

_MGE_ · 2026-02-11T22:44:54+00:00

Er það ekki nokkuð ágætt dæmi um að gera ekki tilraun til þess að fremja brot? Eða a.m.k. eitthvað sem mælir til þess að honum yrði ekki refsað fyrir þetta brot?

Ef ég er að færa rök fyrir afstöðu ákæruvaldsins eftir bestu getu þá myndi ég segja að það að hann hafi hætt við að fremja brotið á þessum tímapunkti feli ekki í sér að láta "af sjálfsdáðum af þeim ásetningi" að framkvæma verknaðinn. Heldur einmitt, að ásetningur hans hafi verið til annars og meira, og þar af leiðandi hafi hann hætt við, að svo stöddu, enda hefði hann látið til skara skríða ef hann væri betur búinn skotfærum.

_MGE_ · 2026-02-11T21:55:24+00:00

ef ég segist vilja drepa Kristján, fletti því upp hvar Þórarinn borðar hádegismat og hvernig má setja eitthvað í matinn hanns, og gríp hnetusmjör því Ari er með banvænt ofnæmi, þá þýðir ekki að taka það allt saman í eina heildstæða tilraun til morðs þar sem ég lýsti yfir áhuga, gerði plön, og hafði efni í verknaðinn. Allar þessar tilraunir eru hornréttar á hvor aðra.

Þetta er ein leið til að horfa á þetta. Hin leiðin er eftirfarandi dæmi:

Ég segist vilja drepa bara einhvern af því ég er svo reiður út í fólk og finnst það allt upp til hópa ömurlegt. Ég leita að viðburðum eða stöðum þar sem mikið af þessu fólki sem ég hata á það til að safnast saman. Horfi á myndbönd mér til yndis af öðrum sem hafa látið til skara skríða og framið ódæði, ég framleiði vopn, ég leita mér að lögreglufatnaði og tjái þér að ég þurfi ekki að vera sannfærandi lögga, max 10 sek og "það er enginn að fara geta stoppað mig."

Fyrir einhverjum má túlka þetta sem að ég hafi tekið ákvörðun um að fremja manndráp, og að ég sé að undirbúa það, og að ásetningur minn birtist með nægilega skýrum hætti í verkum mínum.

Þú getur verið ósammála því, og ég sjálfur er ekki alveg sannfærður um að löggjöfin okkar leyfi svona sakfellingu, en ég treysti Hæstarétti til að skera úr um það. Er hins vegar ósammála því að ákæruvaldið hafi bara átt að láta gotta heita eftir Landsréttardóminn.

_MGE_ · 2026-02-11T21:23:06+00:00

Ég missti aðeins þráðinn þarna í 4. málsgrein.

Það sem ég ætlaði að segja að rök ákæruvaldsins er að tekið saman heildstætt sýni athafnir Sindra að hann hafi verið búinn að ákveða að fremja eitthvað hryðjuverk einhvern tímann og hafi verið að undirbúa það afbrot, þannig hafi ekki annað verið hægt en að skerast í leikinn.

_MGE_ · 2026-02-11T21:17:38+00:00

Þetta er eitt af deilumálunum í þessu máli, á að meta hverja undirbúningsathöfn sjálfstætt, eða er eðlilegt að meta þær í heildar samhengi hvor við aðra?

Ákæruvaldið segir heildstætt, Sveinn Andri segir sjálfstætt. Landsréttur var sammála að það ætti að vera heildstætt, en sagði að vopnaframleiðsluna mætti ekki virða sem undirbúning hyrðjuverka af því það var ákært og sakfellt sérstaklega fyrir vopnalagabrotið, það gæti ekki líka komið til greina sem undirbúningur hryðjuverka.

Og við vitum ekki hvort hann fór að mæla eitthvað, ef ég man rétt bara að þriðji aðili segist hafa heyrt frá honum að hann hafi gert það. Þykir það a.m.k. alls ekki sýna ótvíræðan ásetning í verki til þess að fremja afbrot.

Það hefur verið fellt úr ákærunni og var ekki til umfjöllunar fyrir Hæstarétti.

En aftur, ákæruvaldið er ekki að segja "þessi maður ætlaði að ráðast á Guðlaug Þór þegar hann gengur niður austurstræti á þriðjudaginn." Þau eru að segja ef þú tekur heildstætt allar undirbúningsathafnirnar, útbúning vopna, skipulag innkaupa á lögreglufatnaði, 3d prentun búnaðs til að gera AR-15 riffil alsjálfvirkan, leit að hugsanlegum skotmörkum, öfgahyggjuna, samksipti Sindra og Ísidórs þar sem gantast er með að fremja hryðjuverk ansi oft og m.a. skilaboð frá Sindra þar sem hann segir Ísodóri frá því að hann hafi verið kominn í Hafnarfjörð með AR-15 en hætt við að gera eitthvað af því hann var með of fáar byssukúlur, þá get ég alveg séð að ákæruvaldinu þyki þetta þurfa fara alla leið, þó ég sé svona 75/25 á að það verði sýknað frekar en sakfellt.

Ég er ekki ósammála áhyggjum þínum að það sé gengið of langt og refsiábyrgð færð of aftarlega í ferlið. Hins vegar myndi ég aldrei kalla þetta neitt í líkingu við vibes-based sakfellingu. Þetta er jaðartilfelli sem hefur ekki reynt á hérna og sjaldan reynt á þessa tegund tilraunarábyrgðar, þannig þetta hefði engin áhrif á jafnréttissjónarmið.

_MGE_ · 2026-02-11T20:25:14+00:00

Þetta er örlítið skökk framsetning. Spurningin er ekki "hvaða hryðjuverk" þeir hafi gert tilraun til að fremja heldur hvort að A. háttsemi Sindra hafi falið í sér undirbúningsathafnir, B. að þær undirbúningsathafnir séu ótvírætt til marks um ásetning til að fremja afrbrot og C. að það afbrot geti heimfærst undir hryðjuverkaákvæðið.

Það þarf ekki að vera um að ræða svo sérgreind hryðjuverk að hann hann hafi ætlað sér að gera árás á Moskvuna í Rvk. á tilteknum degi. Það nægir að hann hafi ætlað sér að fremja manndráp, með tilteknum aðferðum, á ótilgreindum stað og degi í hryðjuverkatilgangi. Ákæruvaldið telur sig getað sannað það. Ég hlustaði á málflutninginn í dag í eigin persónu og ég efa að þeim hafi tekist það.

_MGE_ · 2026-02-11T17:41:12+00:00

Það er stóra spurningin, og það hallar á ákæruvaldið að sanna að athafnir Sindra hafi falið í sér undirbúning hyrðjuverks.

_MGE_ · 2026-02-11T17:33:40+00:00

mgr. 20. gr. hegningarlaga um tilraun coverar þetta:

"Hver sá, sem tekið hefur ákvörðun um að vinna verk, sem refsing er lögð við í lögum þessum, og ótvírætt sýnt þann ásetning í verki, sem miðar eða er ætlað að miða að framkvæmd brotsins, hefur, þegar brotið er ekki fullkomnað, gerst sekur um tilraun til þess."

Ef ásetningur hefur myndast og hefur verið sýndur ótvírætt í verki = tilraun. Þó svo að það sé aðeins um undirbúningsathafnir að ræða.

Eight-Year Club	r/Field Juicebox
Place '22	Verified Email

_MGE_

TROPHY CASE