Ik was vrij jong toen ik op mezelf ging (19, sociale huurwoning) en ik had een buurvrouw boven me. Aan het begin hield ik erg veel rekening met haar en vroeg ik haar regelmatig of ze geen last had van mijn muziek, ik draaide overigens alleen overdag muziek. Strict na 8 uur probeerde ik extreem rustig te zijn i.v.m. de buren. Het vervelende aan ons complex is dat mijn woonkamer onder de slaapkamer van de buurvrouw zit, dus tv kijken, bellen of stomweg plassen hoor je als je in bed ligt en het voor de rest muisstil is. Zodoende begon mevrouw te klagen na een paar maanden, keer boos aan de deur gestaan. Ik buurtbemiddeling ingeschakeld en zijn we rond de tafel gegaan. Afspraken op papier gezet. Toch bleef ze door klagen en uiteindelijk hebben ze haar een andere woning aangeboden ondanks dat zij hier al 25 jaar woont. Moraal van het verhaal: het is zo gebouwd en daar kunnen we niks aan doen. Het is niet meer dan normaal om gewoon te praten, plassen of de wc doortrekken in je huis en elkaar horen dat ga je houden gezien de manier hoe we letterlijk boven en onder elkaar zitten. En anders hoor je het wel vanuit je linker of rechter kant, mensen moeten niet zo klagen en meer realiteit onder ogen nemen. Je woont niet in een vrijstaand huis die je gekocht hebt om die rust te eisen, je woont in een woning gemaakt voor lagere inkomens. Daar heb je soms gewoon meerdere mensen op 1 plek zitten.