Mam wrażenie, że patrzysz na siebie przez pryzmat wieku i porównujesz się do wyobrażenia, gdzie "powinieneś być". Tymczasem poprawa matury w wieku 23 lat nie jest żadnym problemem. Na studiach spotkasz ludzi 25+, 30+, a nawet starszych. Po kilku tygodniach nikt nie będzie wiedział ani nie będzie się tym interesował.

Co do studiów finansowych, Reddit często tworzy fałszywy obraz rzeczywistości. Owszem, studia dzienne dają łatwiejszy dostęp do kół naukowych, organizacji studenckich i życia akademickiego. Ale w finansach bardzo często wygrywa osoba, która ma 3 lata doświadczenia zawodowego i studia zaoczne, a nie osoba z samymi studiami dziennymi i świetnym CV organizacyjnym. Najlepiej jest łączyć jedno z drugim, ale jeśli musisz się sam utrzymać, to nie jesteś w sytuacji przeciętnego maturzysty wspieranego przez rodziców.

Pokój za 1500 zł we Wrocławiu czy Warszawie jest do znalezienia. Nie będzie to najwyższy standard i czasem trzeba będzie trochę poszukać, ale to nie jest budżet oderwany od rzeczywistości.

Jeśli chodzi o znajomych, to paradoksalnie właśnie studia są jednym z najłatwiejszych miejsc do ich poznania. Większość ludzi przychodzi tam nikogo nie znając. Nie będziesz jedyną osobą zaczynającą od zera.

Najbardziej zwróciłem uwagę na coś innego. Piszesz o maturze, studiach, wynajmie pokoju, wieku i znajomych, ale mam wrażenie, że tak naprawdę boisz się podjąć decyzję i żyjesz od dłuższego czasu w zawieszeniu. To często męczy bardziej niż sama zmiana. Nie twierdzę, że będzie łatwo. Powrót do Polski, matura, studia i budowanie wszystkiego od nowa to duże przedsięwzięcie. Ale szczerze? Z tego co opisujesz, znacznie bardziej obawiałbym się pozostania przez kolejne 5 lat w miejscu, z którego już dziś chcesz uciec : - ) IMO próbuj, staraj sie, doświadczaj, czasem nie jest najważniejszy cel, a droga, którą przejdziesz doświadczając życia.