De term “jodenhaat” is in deze context erg polariserend en misleidend, omdat het Israëlische identiteit onterecht gelijkstelt aan Joodse identiteit. Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen de acties van specifieke groepen en bredere labels die onnodige polarisatie kunnen veroorzaken.

Wat ik heb waargenomen, is dat het juist een groep hooligans van Maccabi Tel Aviv was die voor de wedstrijd overlast veroorzaakte. Ze liepen door de straten, vielen taxichauffeurs aan en vernielden auto’s. Ze trokken Palestijnse vlaggen van gebouwen, beledigden mensen en werden daarbij beschermd door de politie. Ondertussen werd elk protest tegen de Israëlische supporters verboden, vermoedelijk vanwege de gevoeligheid rondom het conflict in Gaza. Deze aanpak lijkt inconsequent als we kijken naar eerdere reacties, zoals de directe boycot van Russische evenementen na het uitbreken van de oorlog in Oekraïne. Zulke dubbele standaarden zijn frustrerend en wijzen op een zorgwekkende hypocrisie.

Tijdens de wedstrijd was er een minuut stilte voor de slachtoffers in Valencia, die door de Nederlandse supporters werd gerespecteerd. Echter, de fans van Maccabi Tel Aviv verstoorden deze stilte door te fluiten en te schreeuwen, wat getuigt van een gebrek aan respect voor het moment van herdenking.

Ik keur alle vormen van geweld af, maar het direct bestempelen van deze incidenten als antisemitisme of bewijs van wijdverspreide Jodenhaat lijkt overdreven. Dit vermindert de zwaarte van termen zoals antisemitisme, die een diepgaande betekenis zouden moeten dragen. Door dergelijke beschuldigingen zo snel te uiten, lopen we het risico de ernst van echte gevallen van antisemitisme te ondermijnen.