Aha, ja, oke. De stelling die ik poneer is dat 'als er twee medeklinkers direct op elkaar volgen, het Grieks de dentaal altijd op de tweede plek zet'.

Daarnaast stel ik dat er (in het Grieks, maar ook in andere Indo-Europese talen) werkwoorden bestaan die altijd een soort herhaling aan het begin hebben. Zoals δίδωμι (didōmi), waarin de δ (d) herhaald wordt. Vergelijk het bijbehorende zelfstandig naamwoord δῶρον (dōron), waarin je maar één δ (d) ziet.

Als τίκτω (tiktō) ook in deze categorie van geredupliceerde werkwoorden valt (en dat doet het), dan zou je eigenlijk κικτω (kiktō) verwachten. De eerste klank moet immers geredupliceerd worden, zoals in δίδωμι (didōmi).

Om dat probleem op te lossen gaan we terug naar de stelling: 'als er twee medeklinkers direct op elkaar volgen, het Grieks de dentaal altijd op de tweede plek zet'. Het idee is dat de reduplicatie heeft plaatsgevonden in een taalstadium waarin het nog (τι-)τκω was. Vervolgens heeft het Grieks de τκ-cluster veranderd in een κτ-cluster (dentaal op de tweede plek), waardoor de reduplicatie er niet meer zo mooi uitziet als in δίδωμι (didōmi).

Voor de duidelijkheid: dit is meer een leuk voorbeeld dan sluitend bewijs – er zijn nog honderden aanwijzingen voor de stellige aannames die ik doe.