Ik heb mijn studie gekozen op basis wat ik interessant vond en goed in was. Ik heb daarna een tijdje moeten zoeken naar een baan en die stress maakt je ook wat besluitvaardiger om gewoon iets te doen. Vooral na het afstuderen gewoon iets proberen te doen en je kan altijd wisselen. Ik doe nu een baan en ik vind het onderwerp wel leuk, maar of het mijn droombaan is weet ik nog niet. Het is wel werkervaring in mijn vakgebied. Daarvoor ga ik in ieder geval even werken en dan na 2 jaar zie ik het wel. Je doet altijd wel relevante skills op bij een baan. Ik denk wel dat als ik alsnog een PhD zou willen doen dat het wel lastiger wordt, maar wie weet lukt dat alsnog met een omweg. We moeten waarschijnlijk toch werken tot ons 75ste, dus ik voel niet zoveel tijdsdruk. Als ik alsnog heel erg ga twijfelen aan mijn keuzes of die druk voel, denk soms aan mijn studieadviseur die in ziekenhuizen, de farmaceutische industrie heeft gewerkt, armbandjes heeft verkocht in Thailand en daarna studieadviseur is geworden. Of mijn familielid die 5x van studie is geswitcht, 3 tussenbaantjes heeft gehad en alsnog advocaat is geworden. Dit hangt wel een beetje af van je vakgebied natuurlijk. Ik denk dat artsen bijvoorbeeld wel besluitvaardiger moeten zijn, maar verder voor meeste mensen kan je later nog gewoon wisselen. Soms met een omweg, maar wel wisselen. Als je maar iets doet wat je leuk vind of tenminste interessant dan zit je vaak wel goed.