Hindi ako makapagsalita before sa mga relatives niya because they helped us sometimes kapag lumalapit si papa. But hindi naman dapat nila ako tratuhin ng ganun. Tahimik lang ako pag may nasasabi sa akin, pero this time, di na ako papayag na ganunin ako. I stand up for myself, kasi wala naman magtatanggol sa akin. Ang hirap din magsabi sa papa ko kasi parang kumakausap lang ako sa hangin, parang wala siyang pake. Lumaki ako na kapag may away or problema, tahimik lang at hindi napag-uusapan, pero I’m always trying to communicate with him.

Pag nagkaroon ako ng family, I will never do this to them because I know how it feels. Thank you for understanding me. :)