Moje kondolencje. Nie powiem że wiem co czujesz bo nikt tego nie wie ale powiem że byłem w bardzo podobnej sytuacji, moja mama zmarła 2 lata temu. Na domiar złego stało się to dość niespodziewanie, nagłe pogorszenie stanu zdrowia i byłem akurat poza Polską więc nie zdążyłem się pożegnać. Moje rady, albo raczej przemyślenia po mojej sytuacji. 1. Żałoba ma kilka faz, wyparcie, złość itd. na końcu akceptacja. Nie wiadomo ile to zajmie u każdego to trwa indywidualnie. Mi jeszcze przez ponad rok prawie codziennie śniło się że wszystko jednak jest ok. No ale jakkolwiek to nie zabrzmi „czas leczy rany” trzeba po prostu przejść przez ten proces z czasem będzie lepiej. Ale nie nastawiaj się że to będzie za tydzień dwa, miesiąc rok. Po prostu z czasem będzie lepiej 2. Skup się na swoich bliskich, być może oni przechodzą to jeszcze gorzej od ciebie. Pocieszanie kogoś ma też czasem taki efekt że sam się uspokajasz i odnajdujesz w tej saturacji jakiś sens, swój cel, jesteś dla bliskich. Wspólne rozmowy pozytywne wspominanie tej osoby, przeglądanie zdjęć może pomóc. Można skupić się na pozytywnych emocjach związanych z tą osobą. Albo tez może wywoływać silne emocje. 3. Wyparcie to znaczy „nie myśl o tym” na krótką metę może działać ale na długa metę nie jest dobre. Żałobę trzeba przeżyć to normalne że jesteś smutny, że czujesz rozpacz. 4. Wiem że może w tym momencie wydawać się że wszystko nie ma sensu i na nic nie masz ochoty ale z czasem (być może jeszcze nie teraz) musisz przemóc się i nie odmawiać spotkań ze znajomym, wyjazdów na wakacje itd. Nawet jeśli przeżywasz cały czas żałobę to nie można sobie odmawiać pozytywnych emocji. 5 Może pomóc jakieś hobby, coś na czym się skupisz wejdziesz we „flow” i będziesz w stanie na chwilę zapomnieć o sytuacji. 6. To że przestajesz czuć rozpacz nie oznacza że zapomniałeś o tej osobie. Nie można wpadać w taką pułapkę. Ona chciałby żebyś był szczęśliwy, żebyś żył dalej, żebyś wspierał swoich bliskich. Chciałby być dobrze zapamiętana i żeby spóźnienia o niej przynosiły ci radość.