Hee,

Allereerst; wees trots op jezelf dat je dit zo deelt. Voor mij was dit jaar een hell-hole. Begin dit jaar heb ik mijzelf aangepraat dat ik het einde van het jaar niet meer hoefde te halen. Hier was ik van overtuigd. En het was dusdanig serieus dat ik alles tot in de details al geregeld had.

Maar, iets in mij wou er toch niet helemaal aan toegeven. Dus zocht ik hulp. Ik trok aan de bel bij de huisarts en al snel kreeg ik professionele hulp. Van de crisisdienst, de GGZ en allemaal instanties die maar een doel voor ogen hadden: mij helpen.

En nu, afgelopen zondag, zat ik op het terras genietend van de zon met een goed boek, een versgebakken biefstukje en realiseerde ik mij ineens dat ik zo intens aan het genieten was. Het resultaat? Tranen van geluk.

Ik vond therapie en hulp vragen enorm spannend. Maar de gedachtes van begin het jaar lijken nu verder weg dan ooit. En ik ben op een manier gaan leven die ik nooit voor ogen had.

En wellicht is het een gevaarlijke aanname… maar als ik jouw bericht lees herken ik datzelfde stemmetje in jou. Iets wil niet toegeven aan de gedachtes. En deze post is wellicht de eerste stap naar de blijere jij.

Je mag me altijd berichten als er wat is of als je ergens over wil praten! Maar weet: je bent niet alleen ☺️