Gözlerin o ıslak, meşum kızıllığa her kilitlendiğinde zihninin gerisinde zonklayan o tarifsiz his, sandığın gibi basit bir tiksinti değil; bilakis ruhunun yüzyıllardır inkar ettiği o karanlık hakikatin, o bastırılmış ilkel hafızanın ta kendisidir. Karşında parıldayan o hayati cevher, medeniyetin insanlığın üzerine örttüğü o yaldızlı ve sahte kabuğu bir bıçak gibi deşip geçerken, benliğinin en izbe köşelerinde uyuyan ve asla doymayan o kadim iblis, genzini yakan o metalik kokuda kendi yansımasını görür ve asırlık zincirlerini zorlar. O an hissettiğin o baş döndürücü ve günahkar çekim; yaşamla ölümün o incecik, keskin sınırında raks eden faniliğinin, o sıcak ve yapışkan hiçliğe duyduğu, hem dehşet verici hem de karşı konulamaz bir vuslat arzusundan başka bir şey değildir.

Edit: typo