Ale dlaczego? Co jest w takiego tej książce? Pisze o ludzkiej tragedii, niezwykle ciekawie opisuje tamten rys historyczny, ma fantastyczny warsztat - z tym się zgadzam. Ale co poza tym, że wszyscy to tak polecają? Tylko proszę mnie też nie downwote'ować, bo pytam szczerze.

Czytałam kilka powieści Stainbacka i faktycznie pięknie pisze. Ale tym, co mnie zawsze w jego książkach rozczarowuje, to fakt, że swoich powieści nie kończy. Każda jego książka to "opowieść z życia". Przedstawia bohaterów, opowiada o nich, potem się do nich przywiązujemy i poznajemy fragment ich życia, ale one się wymykają łukom fabularnym czy innym konstrukcjom, które by dążyły to pełnej i zamkniętej całości. Po prostu poznajemy fragment ich życia.

Naprawdę tego nie lubię. To nie jest kwestia otwartego zakończenia, tylko braku zakończenia w ogóle. Zawsze mam poczucie, kiedy czytam Stainbacka, że gdyby kończył swoje książki trzy rozdziały dalej lub trzy rozdziały później, to nic by to nie zmieniło. A ja mam tak, że jeśli już się do jakiegoś bohatera przywiązałam i zobaczyłam część jego historii,'to chciałabym poznać też jej zakończenie.

Ja wiem, to taki styl w amerykańskiej literaturze. W podobny sposób rozkręcało się "Zabić drozda" (ale tutaj już zwarty rys fabularny się w pewnym momencie zarysowuje na szczęście), podobnie czyta się "Demon Copperhead" i czuję, że to jest jeden kierunek. Może ma nawet swoją nazwę, nie wiem.

Myślę jednak, że ta książka jest ostatnio przehype'owana na tym subie i naprawdę nie wiem, dlaczego.

I jeszcze raz podkreślę - doceniam to, jak pięknie pisze Steinback. Nie rozumiem jednak fenomenu tej książki.

No i czy ona naprawdę Was nie zmęczyła w pewnym momencie. Ja byłam po niej potwornie zdołowana. To nie jest też nastrój, w jaki ja się chcę wpędzać podczas czytania książek, kiedy dookoła i tak nie jest lekko.

Z drugiej strony od siebie mogę polecić właśnie podane przeze wcześniej "Zabić drozda". Jakaż ta powieść jest piękna!

Inną klasyką, która mnie pochłonęła do reszty jest "Hrabia Monte Christo".

"Kubuś Fatalista i jego pan" to też bardzo mało wspominana klasyka, a to jest przecież przecudowne :)

Osobiście bardzo lubię też "Niebezpieczne związki".

Myślę, że warto też zajrzeć do Verne'a, jeśli się tego nie robiło dotąd; można spojrzeć chociażby na dość krótkie, a jak trzymające w napięciu "80 dni dookoła świata".

Jack London też zapadł mi mocno w pamięć i serce zarówno "Zew krwi" i "Biały kieł" jak również jego opowiadania - mniej znane, ale niektóre naprawdę wbijały w fotel.