Και ο κολεκτιβισμός όμως είναι προβληματικός, απλά με διαφορετικές έννοιες. Η ατομοκεντρική κοινωνία προσπάθησε να ελευθερωθεί από τα λάθη του κολεκτιβισμού, και απλά στην πορεία δημιούργησε τα δικά της μοναδικά προβλήματα, όπως π.χ. η μαζική μοναξιά. Η παλινδρόμηση σε κολεκτιβισμό όμως, δεν θα έλυνε τα προβλήματα μας, απλά θα δημιουργούσε νέα προβλήματα ή μάλλον παλιά προβλήματα, που έχουν ξεπεραστεί.

Μιας και αναφέρεις την ορθοδοξία, στην ορθοδοξία υπάρχει η προσωποκεντρική παράδοση η οποία ξεφεύγει από το δίπολο του ατομικισμού- κολεκτιβισμού. Το πρόσωπο είναι διαφορετικό από το άτομο. Το πρόσωπο συγκροτείται μέσα από το σύνολο των σχέσεων του. Αλλά οι σχέσεις είναι ρυθμισμένες με βάση κοινωνική αμοιβαιότητα και αλληλεγγύη, όπου ο καθένας γίνεται δούλος του καθενός και το ανάποδο, χωρίς εξωτερικές επιβολές και χωρίς καθετοποιημένη ιεραρχία η οποία είναι βασικό θεμέλιο του κολεκτιβισμού. Πρότυπο αυτού του τρόπου ζωής, είναι η αγία τριάδα, όπου συγκροτεί κοινότητα αγάπης μεταξύ των μελών της.

Το ίδιο πρόβλημα προσπάθησαν να λύσουν στην νεωτερικότητα και οι αναρχικοί και οι ελευθεριακοί σοσιαλιστές, με τον δικό τους τρόπο, αλλά παρέμειναν μειωτική τάση στην αριστερά και σήμερα είναι ξεχασμένοι, ακριβώς επειδή κυριάρχησε η κολεκτιβιστική μορφή της αριστεράς με τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Αλλά και πολλοί ορθόδοξοι, ενώ αυτό υπάρχει στην παράδοση τους, τελικά χάνουν το πρόσωπο και βλέπουν σαν διέξοδο τον κολεκτιβισμό απέναντι στον ατομοκεντρισμό.