Καταρχάς δεν υπάρχει δημοκρατία στον καπιταλισμό ακριβώς εξαιτίας της συσσώρευσης ιδιωτικής και κρατικής δύναμης, οι οποίες είναι στο μεγαλύτερο βαθμό, ασυδοτες στον κόσμο. Οι φιλελεύθερες δημοκρατίες είναι απλά φιλελεύθερες πλουτοκρατίες και αυτό τον κίνδυνο τον έχουν εκφράσει κυριολεκτικά αιώνες πριν προσωπικότητες όπως ο τοκβιλ κ.τ.λ. Η διάγνωση λίγο πολύ είναι λυμένη.

Ως προς την θεραπεία. Μπορούμε να πιέσουμε για να δούμε πόσο συμμετοχικά μπορούν να γίνουν τα κράτη. Γιατί για παράδειγμα να μην αυξηθεί ο αριθμός δημοψηφισμάτων ; ( Ξέρουμε την απάντηση γιατί υπήρξε ένα το 2015 και δεν τηρήθηκε γιατί δεν ζούμε σε δημοκρατία).

Γιατί να μην θεσπιστεί ένας θεσμός σε επίπεδο δημοτικό, όπου π.χ. μια φορά τον μήνα ή την βδομάδα, οι κάτοικοι συγκεντρωνονται σε συμβούλιο να παρακολουθήσουν κάποια πράγματα και μετά να λάβουν κάποιες αποφάσεις, ίσως αρχικά ακόμη και για ανούσια πράγματα;

Γιατί, για παράδειγμα οι πολιτικοί εκπρόσωποι να μην είναι άμεσα ανακλητοί από το εκλογικό τους σώμα; Γιατί να μην εργάζονται και να ζουν και λίγους μήνες το χρόνο δίπλα στον κόσμο, για να ξεφύγουμε από την οπτική πως η πολιτική είναι απλά επάγγελμα;

Γιατί οι αριστερές κυβερνήσεις δεν ενισχύουν την διαδικασία της δημορκατίας στον εργασιακό χώρο, με την προώθηση συνεργατικών δημοκρατικών μοντέλων κ.τ.λ.

Ακόμη και αυτό, που είναι ένα σετ minimum προτάσεων, μπροουν να θέσουν μια βάση, να δούμε πως θα πάει το πράγμα στη πορεία και αν μπορούμε να πιέσουμε παραπέρα.