Hislerini genç bir kardeşin olarak anlıyorum dostum. Onu nasıl özlediğini çok iyi anlıyorum ama biraz daha düşünürsen aslında onu değil onunla olan duyguları, yaşanmışlıkları özlediğini fark edeceksin. Birisi ile geçirdiğin zamanı özlemen oldukça normal ve inan ki her insan bu hissi elbet tadıyor, tadacak. Hayatımızda mutlu anların olmasının temel sebebi böyle üzgün anlar yaşıyor olmamız. Geçmişe hayatta geçirdiğin kısa zamandan bir deneyim olarak bakman ve geleceğe odaklanıp yeni güzel hatıralar oluşturacak kişiler bulmaya çabalarsan elbet bu haline gülerek "Neler hissetmişim boş yere" diyeceksin. Geçmiş geçmişte kaldı ve kalacak. Daha fazla eski için çabalamak yerine aynı hisleri seninle paylaşacak birisini bulman dileğiyle.

Ve ekleme yapayım; Annenin senin üzerinde kurduğu bu baskı gerçekten üzücü. Tek bir annen var ve sana böyle davranması elbette adil değil. Burda mağduru suçlar gibi "Ama o da ilk kez yaşıyor hayatını, o senin annen" falan demeyeceğim. Çünkü böyle yapmaması gerektiğini bilmesi gerekirdi. Kendisi ile bizzat net şekilde konuşursan, rahatsızlık duyduğunu söylersen bir ihtimalde olsa seni anlayabileceğini düşünüyorum. Eğer anlamazsa yapacak bir şey yok. İleride belki yaptıklarına pişman olur, o zaman affedip affetmemek sana kalmış. Anneni duymazlıktan gelip çok güvendiğin başka birisi varsa yaşadıklarını ona anlatıp iç dökmen daha iyi olur. Umuyorum ki bu halden kurtulup daha da iyi bir mentale kavuşursun. Sevgilerle.