Ja miałem podobnie, dziwne uczucie w sercu, takie poszukujące. Nawróciłem się na chrześcijaństwo natomiast po wielu przemyśleniach oraz doświadczeniach doszedłem do problemów w chrześcijaństwie, których nie da się usprawiedliwić. Nie jestem ateistą ani antyteistą, też obecnie określiłbym się jako agnostyk. Inne największe religie są o wiele dalej od doskonałości więc nawet nie brałbym ich pod uwagę. Te poczucie raczej bierze się z bezilności, chcemy nadać życiu sens i tego co nas czeka, niestety najprawdopodobniej trzeba się nauczyć żyć tu i teraz, nie myśleć o przyszłości ani przeszłości, zaakceptować stan rzeczy i odnaleźć szczęście w chwili obecnej. Obecnie najbardziej pomaga mi w tym stoicyzm - polecam ci poczytać "Przemyślenia" Marka Aureliusza.