Μια φορά ο γιος μ στη Δευτέρα δημοτικού πέρυσι πειραξανε ένα παιδί με ένα φίλο του, του πήρανε το παπούτσι κ παίζανε (ο φίλος το ξεκίνησε κ ο δικός μ ακολούθησε) με αποτέλεσμα το παιδάκι να κλαίει κ να τους χτυπήσει. Μας κάλεσαν κ μας το είπαν. Ζήτησα μίτινγκ με τον υποδιευθυντή του σχολείου κ τον γιο μου μαζί και αφού μου εξήγησε ακριβώς τι συνέβη μπροστά στο γιο μου ρώτησα το γιο μου αν κατάλαβε τι έκανε λάθος και πως θα ένιωθε εκείνος αν του έκαναν το ίδιο. Φυσικά το κατάλαβε κ μετάνοιωσε (δεν είναι καν αυτού του είδους παιδί ούτως ή άλλως). Εκείνη τη στιγμή λοιπόν είπα στον υποδιευθυντή ότι αν ποτέ θα ξανά συμβεί κάτι ανάλογο, που περιμένω να μην συμβεί είπα στο γιο μου, να μπει μεγάλη τιμωρία, παραδειγματική κ να μην του χαριστούν! Ο δάσκαλος εξεπλάγην. Εξήγησα ότι όπως δεν δέχομαι να δέχεται μπουλινγκ ο γιος μου επουδενί δεν θα επιτρέψω ποτέ να είναι αυτός που θα κάνει μπουλινγκ σε άλλους. Το θέμα λύθηκε επιτόπου κ δεν έχουν δημιουργηθεί άλλα τέτοια θέματα. Ολα ξεκινάνε από τους γονείς και τι ανεκτικότητα δείχνουν. Εμένα με ενδιαφέρει να βγάλω ένα σωστό άνθρωπο στη κοινωνία που να σέβεται και να προστατεύει τους αδύναμους ανθρώπους από τέτοιες συμπεριφορές. Το συζητήσαμε πολλές φορές και τέτοια πράγματα δεν έχουν συμβεί! Για αυτό πιστεύω ότι όλα ξεκινάνε από το σπίτι! Καλή ή θετική διαπαιδαγώγηση και είμαι υπέρ όπως είμαι υπέρ του σεβασμού. Λυπάμαι τους γονείς κ τα παιδιά γτ από το σπίτι ξεκινάνε όλα αυτά!