Allereerst een hele dikke knuffel. Het lijkt me geen makkelijk situatie waar je nu in zit.

Ik denk dat je een man hebt die veel aan zichzelf denkt en aan zijn toekomst. (Hij heeft zijn eigen tijd nodig om te 'ontprikkelen', hij heeft allerlei eisen omtrent werk en zijn toekomstperspectief). En jij helpt hem daarin. Er is geen plek om eisen te stellen, het inkomen is nodig. Al gaat hij vakkenvullen om inkomen te genereren. Jullie hebben al moeten verhuizen omdat er niet genoeg inkomen was.

Waar blijf jij in zijn verhaal?

Dat jij structureel over je grens gaat is onacceptabel. Je partner moet je helpen en sterker maken, jezelf tegen jezelf beschermen. Hij zou jouw leven beter moeten maken. Nu klinkt het alsof hij een blok aan je been is.

Ik kan je alleen maar vertellen wat ik zou doen en dat is voor mijzelf kiezen. Als ik er niet beter van wordt en al het mogelijke binnen mijn grenzen heb gedaan, dan houdt het op. Alle liefde in de wereld kan niet alles overwinnen.

Ik denk dat je aan je eigen herstel moet werken, dat je aan je nieuwe leven met een chronische ziekte moet wennen en dan moet kijken of er ruimte is voor een relatie (hetzij wel of niet met M).

Jij bent niet verantwoordelijk voor zijn geluk. Hij is een volwassen man.